Ik was laatst op een afterparty. Een gezellige bedoeling met veel mensen die in de foyer van een groot theater aan het nagenieten waren van een geweldige show. Er werd latin gedraaid aangezien de show over de Caraïben ging. Thematisch verantwoord gedans dus.

Ik was erg onder de indruk voor de tweede keer in de afgelopen weken. Dat kwam vooral door de kostuums in de show. Prachtige kleuren en veren en bling. Ok, de heren hebben hier en daar broeken aan waardoor je vreselijk afgeleid wordt, maar niet omdat het verkeerd zit ofzo. Ik vroeg me ook maar heel eventjes af of het wel comfortabel zit. Dus allemaal in de naam van entertainment heel goed gedaan.

Maar omdat ik me meestal enorm erger aan de kostuums van dansers moest ik toch even in gesprek met mezelf over wat er nou zo anders was aan deze outfits. Ik dacht namelijk dat ik last had van de overdaad aan onderbroek-gluur-kansen of aan de hoeveelheid bloot afgezet met glitters. Maar in deze show zitten zelfs opgeplakte bikini’s!

Ik kwam tot de conclusie dat het moet liggen aan het vakmanschap waarmee alle kleding aan de dansers was opgehangen. Alles past gewoon! En alles is uitermate goed gemaakt, van mooie stoffen. Dat is het verschil.

Er was zelfs een bevallige dame die in een hele uitbundige salsa act met een kort jurkje niet een keer aan haar rokje hoefde te trekken en ook niet in haar blote ondergoed stond te dansen! Dat is werkelijk vakwerk! Het kan dus toch!

Terug naar de afterparty. Waar een dame met prachtige benen in een strak kort rokje probeerde te dansen. Niets van of het gelukt is, of ze wel kan dansen en in de maat bleef is me bijgebleven. Alleen de spanning van wanneer zij of haar galante danspartner de zijkanten van dat rokje weer naar beneden trokken staat me bij. Zij trokken iedereens aandacht en ik denk dat we allemaal naar hetzelfde aan het kijken waren.

Hoe kan het dat kleding zoveel aan de sfeer op een feest bepaald? Ik vind vooral de feestkleding zo vaak te wensen overlaten. Jurkjes die scheef of te kort zijn. Uitzicht op ondergoedranden waar je niet op zit te wachten. Want ik kom niet om me af te vragen wat voor onderbroek en slechtzittende bh’s andere vrouwen aanhebben. Maar doordat het allemaal zo ten toon gesteld wordt in sommige jurkjes en topjes gaan mijn gedachten daar wel onwillekeurig naartoe.

Maar dat zijn de recreanten. Van hen hoef je niet te verwachten dat ze voldoende aandacht besteden aan hun garderobe. Trek vooral aan waar je zin in hebt, ik kom er overheen.

Waar ik niet overheen kom steeds is de outfits van veel demoteams en danskoppels die optreden omdat ze zo goed zijn in hun dans. En daar dus ook uuuren voor oefenen en verjaardagsfeestjes missen en zalen huren en blaren en andere blessures oplopen als opoffering voor de kunst.

Als ze dan eenmaal zo goed zijn dat ze de show van de avond mogen verzorgen, en hoogstwaarschijnlijk ook betaald optreden voor publiek dat zich zal vergapen. Vraag ik nu hardop: waarom hebben zij niet even wat moeite gedaan om te testen of de kleding ze nog past, of vast blijft zitten tijdens een optreden? Of het er wel smakelijk uitziet allemaal? (ik herinner me een heeeeel grote niet eens meer witte onderbroek onder een slierten jurk) Je leidt de aandacht van je kunst af artiesten! Geen toeschouwer zal zich herinneren of je goed gedanst hebt als je uit je broek puilt. Passende kleding is de redding.

Louke

Ik schreef al voordat ik ooit van een alfabet gehoord had. Toen mij eenmaal die superhandige 26 lettertjes waren onthuld was ik er klaar voor: schrijven en gelezen kunnen worden. Ik heb er velen mee vermaakt, niet in de laatste plaats mezelf. Want van schrijven wordt je blij.

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook