Afgelopen vrijdag ben ik met een vriend van mij naar de film geweest. Twee zelfbewuste eigenaars van een ‘Pathé unlimited’ pasje, waarbij je dus nog wel even moet bijbetalen voor 3D-films, vast zit aan 1 reservering p. 1,5uur, niet meer beenruimte bezit dan niet-pashouders enzovoort, enzovoort. Noem dat ding gewoon anders en je hebt een zeur minder. Enfin, wij hebben -nuchter- het laatste deel van de ‘Twilight’-saga bezocht. Waar de homey al wat bredere voorkennis bezat moest ik het doen met een korte voorlichting van een collega, eveneens fervent kijker van deze filmhit. Van te voren werd ik overigens gewaarschuwd dat ik de eerdere films moest zien om het te kunnen begrijpen, om het leuk te vinden, om er van te genieten they said. Vrij open minded zochten we de plekken in een zaal vol van zichzelf foto makende jonge zusjes, geïrriteerde vriendjes met tevreden vriendinnen en verder ook wat eenlingen (daarover later meer). Ik dacht bij mijzelf: ‘vampieren en wolfjes die in een laatste deel een gezamenlijke vijand kennen, hoe moeilijk kan dat in elkaar zitten?’ En toen begon het feest.

116 minuten later…..

‘Waarom ben ik door een tiental zo laag ingeschat?’ het enige wat ik niet (wil) begrijp(en) is wat een vrouw in een Edward ziet, als ik mij niet vergis is dat die lead vampire character (vergeef mij als ik het mis heb). Wat een pannekoekenstelletje vormt hij met dat halfmens zeg. Als je het mij vraagt faalt hij in de film bij elk moment tot zwoel gedrag. Ik begrijp volkomen dat het zicht op o.a. goed acteerwerk en ‘special-effects’ vervaagd naarmate je meer begint te houden van de acteurs en het spelletje om hen heen. Maar het leek wel alsof ik naar een afgewezen uitzending uit de toekomst van ‘Onderweg naar morgen’ keek. Het werd zelfs zo erg dat ik tijdens het naderende epische gevecht tussen goed en slecht besloot naar het toilet toe te gaan. Gevolgd door tjoeries en hoon-geluiden liep ik tergend langzaam naar beneden. En nee, eenmaal terug op plek vroeg ik niet of ik iets had gemist. Nee, ik verwonderde mij enkel om de man links naast mij. Ruim 4 min. voor eind begon hij al met klappen, tijdens de film maakte hij door middel van ‘boe’-geluiden kenbaar dat hij fel tegen de Volturi familie was en na de film babbelde hij lacherig met meisjes van de helft van zijn dochters leeftijd. De laatste scène waar vrouwe vampier haar gedachten laat zien aan haar gozer en zij beiden concluderen dat ze ‘forever’ hebben -no shit, jullie zijn vampieren- hoopte ik op een rebelse ‘Yooooooolo’ schreeuw uit de zaal, maar die bleef uit. Toch probeer ik lering te trekken uit de film, dat doe ik niet altijd en al helemaal niet bij fantasyfilms. Niettemin blijven de volgende vragen mij bij: ‘ben jij de gespierde Jacob die dag in dag uit in alle opzichten traint voor je droomvrouw maar tevreden moet zijn met haar dochter? Of ben jij de Edward, een mannelijke bitch met een kapotte föhn maar wel met vrouw en Young Nessie (Het Dochtertje)?