We zijn lekker burgerlijk op reis met ons gezinnetje voor een weekendje weg in het oosten des lands. Mama, Tim, hondje Lizzy en ik zitten bepakt en bezakt in onze sportieve stationwagon. Koffers, tassen, speelgoed, kinderwagen, kussens en dekbedden vullen de auto tot aan het dak. Ik voel me net als een zigeuner in een caravan inclusief volledige inboedel.                                                                                                     

Tim zingt op de achterbank als 2 jarige uit volle borst: Alle eendjes zwemmen in het water, falderalderiere falderalderare…                             Lizzy ligt te slapen met haar hoofd op Tims schoot. We rijden op de snelweg op de hoogte van Utrecht, we wisselen van rijstrook om uit te voegen en opeens horen we een harde knal….

Ik kan de auto nog net in bedwang houden en op de vluchtstrook zetten. Tim is er stil van geworden, Lizzy is wakker en mijn vrouw kijkt me verschrikt aan. Ik zeg: shit klapband! Daar staan  we dan aan de A2, onthand dat we niet verder kunnen en ontregelt dat ons ontspannen weekendje weg moet wachten.                                                              

Geen ANWB-paal in de buurt. Dan maar eerst even zelf op onderzoek uit. Ik stap uit en loop om de auto heen. Ja inderdaad mijn rechter voorband is zo plat als een dubbeltje. Dat betekent band verwisselen. Waar ligt mijn reservewiel ook alweer? Natuurlijk onder alle bagage. Ik loop naar de kattenbak om de klep open te maken en haal deze leeg…                  

Toet toet gaat het, ik zie een bekende witte Mercedes voorbij komen die vaart mindert en voor ons komt staan. Het zijn Marie-Clair en haar manlief George. Je kent ze wel van die buren, die alles perfect voor elkaar lijken te hebben. Hun huis staat strak in de verf en er ligt nooit een verdwaald blaadje in de tuin. Mijn vrouw kan dan lekker spiegelen en jaloers worden. Sjors, kun jij ook niet even de tuin doen? Gaat het dan. Wat mij betreft zijn ze overdreven en zo te zien weer overdressed. Marie-Clair heeft weer een mooie zijden jurk aan en George een perfect passend colbertje. Marie-Clair stuurt George direct uit de auto om mij bij te staan en blijft zelf zitten. 

Ha George wat toevallig dat wij jou hier tegenkomen. George ziet direct dat ik een klapband heb en is natuurlijk de handigste van ons twee. Sjors ik zal even laten zien hoe je dit bandje verwisselt. Dan kunnen jullie snel weer verder. Jullie gingen toch op weekend? Ik denk bij mezelf hoe kan hij dat nu weten, we hebben niks aan ze verteld. George geeft aan dit aan de hoeveelheid spullen te zien. Mijn vrouw, Tim en Lizzy (aan de riem) zijn ondertussen ook uit de auto gekomen. Lizzy moet zo te zien heel nodig poepen en legt een flinke drol midden op de vluchtstrook tussen onze auto’s in. 

Marie-Clair doet nog even wat make-up op en haar haren goed, dan stapt ze eindelijk uit op haar pumps….George is inderdaad weer de handyman en voordat ik het weet is mijn voorband verwisseld. Toch fijn als je helpende buren hebt, maar tegelijkertijd voel ik irritatie in me op komen dat het ze weer gelukt is om ons te overtreffen. 

George wil nog even leuk doen tegen Tim en dan horen we een gil….Helppp roept Marie-Claire!!! Daar staat ze dan onze mooie diva met haar pumps midden in de poep van Lizzy. Tim roept: Bah poep! Mijn vrouw en ik kunnen onze lach bijna niet verdringen.

Uit fatsoen houden we ons in en geven we George een billen-doekje, waarna hij Marie-Clair helpt met de poep. Marie-Clair zegt na het schoonmaken meteen weg te willen en wuift nog een keer met een vies gezicht. Bedankt voor jullie hulp roepen wij. De witte Mercedes is snel uit het zicht en wij… liggen in een scheur van het lachen.

Hoe leuk kan een weekendje weg beginnen en aan perfectie zit dus ook een luchtje.

Hachi