Kom ik gisterenavond aan in Nijmegen zie ik als de 7 dwergen, een stoetje mensen richting de hoek van de straat lopen. Luid kwebbelend met de heerlijke geur van vers bier om zich heen. Er moet afgedragen worden, dus gaan we met de vingers over het betaal schermpje om getild te worden. Pure macht zeg ik u.

Maar goed, gedwee betaal ik 5 euro aan de paal met zonnecollectoren, en geef “haar” als dank een welgemeende trap voor het ene been. Zo die lucht op.

Die avond zie ik Big Boomsma bij oom Pauw. De Witteman zit erbij, en is geschiedenis geworden. Hij mag voor de rest van zijn bestaan plaatjes gaan draaien voor de omroepbaas. Zo ga je met mensen om die op hun retour zijn. Een klein cadeautje, en meer is er echt niet nodig.

Onze Arie heeft weer een nieuwe passie. Ik denk dat hij een beetje uitgekeken is op verdrietige kindjes en zijn toevlucht heeft gezocht onder de zwarte rok van Mozart.

Zeg maar als menig misdienaar, die onder de rok van voormalig Vader Jo bekeerd werd. En als goed Christelijke zede werd er niet tegengesproken, want je mag niet met een volle mond praten. Zoals het hoort, zoals het hoort.

Klassieke muziek is het nieuwe toverwoord voor mijn Arie. Een brede geschouderde macho die lult over muziek, is als een blonde Geert die zijn woorden terug neemt. Onmogelijk. Maar goed, mijn avond was wel weer naar zijn mallemoer.

De Honden moeten eruit, hoogste tijd.

Dezelfde mensen, dezelfde honden en voorzien van een poepzak. Dat is een plastic strontbag waar je drollen in doet. Om vervolgens het volle zakje ergens tussen de struiken te flikkeren.

Nu heb ik gelezen dat het waarschijnlijk verplicht wordt om een dergelijk zakje bij je te hebben, anders krijg je een Nijmeegse prent aan je broek. Ik weet niet of u weleens drie honden heeft gehad? Maar de zakjes waar menigeen mee rond loopt zijn klein, erg klein.

En als Joop de Beagle draait en deponeert, is een vuilniszak een passender formaat. Dan moet je niet rapen maar scheppen. Maar het zakje wordt verplicht geloofd u mij maar.

Nu ben ik ook een Holacraat in hart en nieren. Zeg maar een oprecht Revolutionair en geloof dus ook niet in de alleenheerschappij.  

Als freelancer pleit ik op gezette tijden er dan ook voor, als authentieke office warrior, om managers af te schaffen. Die zijn een beetje als Windows XP. Het werkt nog wel maar traag, niet van deze tijd en niet efficiënt.  

Nee, de macht aan de medewerkers met behulp van spelregels en een grondwet. Zeg maar de invoering van de sociale technologie.

Revolutionair en radicaal, participatie ten top. Net zoals Markje, zijn vriendjes en vriendinnetjes het voor ogen hebben. I love Mark, I love Mark!

En geen macht naar brede Arie, die maar wil dat ik Elvis in ruil voor verdrietmuziek. Geen parkeermeterbeslisser meer, zodat ik mijn Kripta bus overal weer neer kan pleuren. En de poepzakambtenaar op staande voet ontslaan, zodat mijn honden overal kunnen schijten. En ik vanaf het balkon weer ouderwets, afvegende mensen op stoepranden zie staan. Old school is fun.

De macht naar het volk. Participeren moeten we weer leren. Feestje?

De Pluis