Ik woon midden in het centrum van ons dorpje. Met al zijn voor- en nadelen. En het centrum van een dorpje aan de kust nodigt vakantiegangers uit. Tegenover ons is dan ook een appartement gelegen wat in de vakantieperiodes verhuurd wordt. En op de een of andere manier snappen de daar van hun welverdiende vakantie genietende mensen niet dat een raam langs twee kanten doorzichtig is. Ook die in hun slaapkamer.

De doorlopende voorstelling begon dit keer met een jongeman die zo’n beetje al zijn onderbroeken aan het proberen was en dus steeds in zijn blote slurf stond. Minder interessant voor mij, maar mijn kinderen hadden de grootste lol. En hoe hetero je ook bent, je hoofd draait toch automatisch de kant op van dat slaapkamerraam. En meer specifiek richting de bungelende worst. Die gast had dan ook een stuk gereedschap hangen waar menig pony jaloers op zou zijn. Die jongen heeft twee weken onwetend rondgelopen met de bijnaam “ponypaardje”.

Later zaten er twee jongens in de woning die een meisje hadden meegenomen. Al dan niet tegen betaling. Het meisje deed in ieder geval haar best om serieus genomen te worden. Nou, dat is haar die nacht zeker gelukt! Toen ik nog jong was en het lichaam had van een jonge God, was ik zeker niet het braafste jongetje van de klas en ik heb meer geëxperimenteerd dan de gemiddelde laboratoriummedewerker. Maar wat ik toen zag ging alles wat ooit in mijn fantasieën was voorgekomen te boven. Ver te boven. Ik heb dingen gezien waarvan ik niet wist dat het menselijk lichaam dat mogelijk maakte. En geloof me, ik dacht echt dat ik alles wel zo’n beetje gezien had. Niet dus. De situatie bestuderend kon ik er niets aan doen dat ik een liedje begon te neuriën; “Van voor naar achter, van links naar rechts….”

Dan ineens zit je op je terras, genietend van een heerlijk avondzonnetje, als daar, zonder enige vooraf gegeven waarschuwing, een soort berin zichzelf aan gaat kleden. Hoe ze het voor elkaar gekregen heeft weet ik nu nog niet, maar de dame wrong zich in een soort van string die zeker 6 maten te klein was. Dat een klein stukje stof zo rekbaar kan zijn. Mevrouw moest denk ik wat oprapen, want ineens bukte ze zich voorover, waardoor ik zicht kreeg op een bilpartij, welke netjes in tweeën was gesplitst door een tot het uiterste gespannen sleepkabel. Haar slaapkamerraam was compleet gevuld met bil. Alsof het volle maan was, maar dan heel dichtbij. Ze draaide zich om en met een blik vol ongeloof keek ik naar de plek waar haar benen bij elkaar komen. Een stukje stof, met de afmeting van een uitgerekte postzegel, werd omringd met meer haar dan een schaap met een wintervacht. Ik stelde mij zo voor dat haar partner met een GPS systeem de weg moest zoeken. Dat zicht is mij gelukkig gespaard gebleven.

Nu het seizoen zo’n beetje ten einde loopt, komen de koopjesjagers. Vaak gezinnen met kleine kinderen. Geef ze eens ongelijk. Tot gisteren zat er een gezin in het vakantiegebeuren met een kleine baby. Maar wel één met enorme longen. Dat kind heeft volgens mij de hele dag én nacht honger of in zijn luier gescheten. De eerste keer dat ik ‘s nachts recht overeind in mijn bed zat, dacht ik dat het inbraakalarm afging en ik stond al met een eind hout in de woonkamer om de inbrekers mijn huis uit te meppen, toen het tot mij doordrong dat het lawaai van buiten kwam. Van de overkant om precies te zijn. Het viel mij op dat er in meer woningen licht aan was dan te doen gebruikelijk om drie uur ‘s nachts.

Vanochtend was het opvallend rustig aan de overkant. De rolluiken waren allemaal dicht en de woning zag er weer net zo onbewoond uit als het grootste deel van het jaar het geval is. Even geen blote konten meer, even geen bengelende slurven meer, even geen lawaaibaby’s meer, even rust. En als nou de supermarkt aan de overkant wat olie in zijn rolluik wil gieten en in plaats van om 07.00 uur om 09.00 uur zijn tent open gooit, is het hier niet eens zo gek wonen.

Zotteklap