‘Ben je zzp-er? Heerlijk zeg, kun je helemaal zelf je dag indelen en lekker uitslapen enzo.’ Dat is een bekende reactie wanneer je mensen verteld dat je voor jezelf werkt. Als je voor jezelf werkt, werk je blijkbaar minder hard. En eerlijk is eerlijk, ik dacht dat stiekem ook een beetje. Hhhmm… niet helemaal waar, kan ik je vertellen.

Onlangs heb ik mijn kantoorbaan, en alle zekerheid die daarbij hoorde, vaarwel gezegd. De idealist in mij heeft overwonnen en ik wil nu van mijn passie mijn beroep maken. Klinkt prachtig toch? Beetje lastig als het niet bij 1 passie blijft, maar de drang bestaat om 2 passies samen te voegen tot 1 succesvol bedrijf.

Ambitieus (of eigenwijs) als ik ben, doe ik toch een poging. Dat resulteert in het volgende.

Enerzijds ben ik stylist, wil het liefst iedereen die ik ken en tegenkom voorzien van mijn advies op het gebied van kleur, stijl en vorm. En anderzijds ben ik sportbilly. Ruim 10 uur per week probeer ik om mensen tot het uiterste te laten gaan tijdens een personal training, bodyshape, fight X  of Grit les. Met de hoop dat ze zich hierdoor fitter, energieker en gewoonweg gelukkiger voelen.

Mooi om deze 2 doelen te combineren toch? Fantastisch als je zowel aan de het innerlijk als het uiterlijk een helpende hand kunt bieden, waardoor mensen zich nog mooier en gelukkiger voelen. Dat is waar ik in geloof en bereid ben om heel hard voor te werken… als zzp-er. Helaas zit dat lekker uitslapen er dus echt niet bij. En omdat je thuis werkt wil dat niet zeggen dat ik nu weer helemaal op de hoogte ben van alle ontwikkelingen bij Goede Tijden Slechte Tijden. In tegendeel, het is 2 x zo hard werken, want nu komt er een bizar schuld gevoel om de hoek kijken als je een moment ‘niks’ doet.

Inmiddels heb ik van andere zzp-ers wel de wijze raad gekregen dat ik ook echt eens tijd voor mezelf moet nemen anders ren je jezelf zo voorbij. Helaas kwam de tip iets te laat. Ineens zat ik bij de dokter met een blessure. Het enige wat ik niet wilde horen, werd mijn aangeraden. ‘U moet rust nemen’, zei de lieve dame. Dat is nu juist het enige waar ik niet goed in ben. ‘Ik mag dus niet ‘s ochtends door de sportschool rennen. Vervolgens langs perskantoren om kleding te halen voor een fotoshoot en daarna weer terug naar de sportschool voor personal training?’ , vraag ik voor de zekerheid nog even. Tja, je weet het niet. Misschien bedoeld ze toch een andere soort rust in mijn geval. Helaas… in geen geval mag ik springen, rennen, vallen en weer opstaan.

Rust is wat de klok nu slaat. Gelukkig kan ik wel met mijn laptop op schoot schrijven over mijn passies sport en mode en als ik me nu goed aan het advies van de doc houd, kan de rest binnen een paar dagen weer. Dat is toch genoeg rust of snap ik het nu weer niet?