Het wordt tijd dat ik weer eens nieuwe schoenen ga kopen. Ik heb een aparte relatie met schoenen. In de eerste plaats kan ik moeilijk afstand doen van schoenen. Er liggen reeds een flink aantal paar onder in de kast die ik niet meer draag. Maar ze wegdoen is lastig. Het zijn toch mijn schoenen. Toen ik nog vrijgezel was, kocht ik regelmatig nieuwe schoenen. Dat viel op. Mensen spraken me aan: “Heb je nu wéér nieuwe schoenen?” Tja, ja. Ik was in de stad en ik kwam ze toevallig tegen. Schoenen die je toevallig tegenkomen? Dus je loopt door de stad en prompt komen daar een paar schoenen je tegemoet gelopen? Jullie groeten elkaar, maken een praatje, gaan koffie drinken? Wat nou toevallig tegenkomen! Je bent gewoon alweer een schoenenwinkel in gelopen!!
Een van de laatste paren schoenen die ik kocht, draag ik nu al bijna twee en een half jaar. Ik kocht ze toen ik mijn Lief net leerde kennen. In die tijd waren we bijna voortdurend in gesprek met elkaar, via de handige sociale media op de smartphone. Terwijl zij in Maastricht met haar neus in de studieboeken zat, liep ik in Sittard van schoenenwinkel naar schoenenwinkel en stuurde haar foto’s van exemplaren waarvan ik dacht dat ze “wel oké” waren. Dan krijg je van die situaties dat je in de schoenenwinkel aan de verkoopster vraagt of ze even een foto van mij met de schoenen aan kan maken, zodat ik mijn, toen nog “toekomstige Lief” kon vragen of het wel of niet leuk stond. Mensen die verliefd zijn doen rare dingen. Uiteindelijk zijn we gezamenlijk tot een goede keuze kunnen komen. Fijne halfhoge, stevig om de enkel zittende schoenen met een goede zool en robuust profiel. Althans, twee en een half jaar geleden. De schoenen zijn momenteel behoorlijk versleten aan het raken. Vader heeft laatst al de zool met een beetje bizon-kit gelijmd en van het robuuste profiel is nauwelijks meer iets te zien. Het wordt dus weer eens tijd om nieuwe schoenen te kopen.
Maar schijnbaar is mijn schoenen-aankoop-drang sterk verminderd, sinds ik een relatie met mijn Lief heb. Zou het iets psychisch zijn geweest? Dat je als vrijgezel je bezig gaat houden met zinloze, nutteloze aankoperij van bepaalde producten waarvan je eigenlijk weet dat je ze niet nodig hebt?  Laatst was ik in de stad en liep toevallig een schoenenwinkel binnen. Ze hadden maar weinig wat mij kon bekoren. Allemaal saaie schoenen. Totdat mijn oog viel op een paar fijne halfhoge, stevig om de enkel zittende schoenen met een goede zool en robuust profiel… Mijn eerste gedachten waren: “Goh, dat zijn fijne schoenen!!” Het duurde zeker drie seconden voordat ik door had, dat het dezelfde schoenen waren die ik reeds aan mijn voeten had. De schoenen die ik ooit twee en een half jaar geleden samen met mijn Lief heb uitgezocht. Grinnikend liep ik de winkel uit met mijn smartphone in de hand, om mijn Lief een berichtje te sturen: “Ik heb je Lief, Lief!”