Er zijn periodes in mijn leven geweest dat ik een fervent roker was. De reden dat ik er ooit mee begon, was de reden die zoveel jongeren ongewild hebben. Ongewild, want onbewust. Je wilt er graag bijhoren, en hebt helaas nog te weinig zelfkennis om te beseffen dat roken daar helemaal niks mee te maken zou moeten hebben. Daarbij was het roken in die tijd nog niet taboe, het was normaal. Zo normaal zelfs, dat mijn opa doordeweeks voor mij zijn sigarenbandjes bewaarde. Op zondag werden mij deze in een houten sigarenkistje met een plechtig gebaar overhandigd. “Ik heb iets voor je, kind..” Wat een kado! En ik kon niet genoeg krijgen van de geur van tabak vermengd met een lichte houtgeur, ik snoof het op en inhaleerde op die manier voor het eerst over mijn longen. Denk  ik. Mijn leeftijd toen? Een jaar of acht, negen.

Mijn eerste verslaving was dus feitelijk al vroeg geboren. Later kwamen daar nog andere, misschien minder schadelijke verslavingen bij. Chocolade, koffie, het bekende werk. Wijn, in bepaalde periodes van mijn leven ook wel. Gelukkig wist ik de genoemde verslavingen enigszins onder controle te houden. Genieten, maar met mate.

Maar er komen nieuwe verslavingen bij. Nieuwetijdsverslavingen, noem ik dat. Mensen zijn tegenwoordig verslaafd aan Dingen.  Was het zo’n twintig jaar geleden nog puur het materialisme waaraan men verslaafd kon zijn (het hebben om het hebben), tegenwoordig zijn het Dingen van een andere aard. Liefst dingen die per internet verbonden zijn. U weet wat ik bedoel?

Te pas en te onpas worden deze Dingen in de hand gehouden, geopend en gebruikt, zelfs als de situatie dat eigenlijk niet toelaat. Op de fiets, in de auto, tijdens een wandeling, tijdens het boodschappen doen, tijdens het babysitten, tijdens het tv-kijken, tijdens het koken, tijdens het strijken, tijdens het werken-voor-de-baas, tijdens het poepen, tijdens het eten… Ik kan het zo gek niet bedenken of ik heb meegemaakt dat mensen toch nog een hand (of twee!) vrij hebben om het Ding te gebruiken. U weet wat ik bedoel.

Zelf ben ik ook niet schadevrij natuurlijk. Maar ik ben bekend met het fenomeen ‘verslaving’, doordat ik gerookt heb. Ik weet dus wat het is om met een verslaving te beginnen, het eerst een beetje vies en raar te vinden, het dan volledig heerlijk te vinden en er van te genieten, maar het dan toch ook weer aardig beu te worden. Om het dan weer zo verdomd moeilijk te vinden er vanaf te komen.

Het Ding loslaten. Het Ding geluiden te horen maken die door de jaren heen al een Pavlov-effect gekweekt hebben. De verhoogde hartslag negeren bij het horen van dat ene bepaalde geluidje dat Contact betekent. Allemaal ontwenningsverschijnselen waar geen pilletje tegen helpt. Dus ik ga afkicken, zoals ik ook van het roken afgekickt ben. Cold turkey, op karakter. U weet wat ik bedoel.