Om te beginnen roept dit spontane schrijfinspiratie bij me op. Alsof mijn handen met al hun 10 vingers ineens veranderen in twinkel twinkel toverstafjes die zeggen “hokus spokus pilates pas. Wij zouden willen dat deze pot wat Romy’s toegevoegde snoep volgende week LEEG was!” Of zouden er onder mijn gelakte nagels soms ineens briefjes zitten; “Oh.. jullie toch, ochtendmensen.. pak maar, maar laat de Napoleons erin zitten!” Jahaa! Want díe, mensen, die! zitten er dus nog in! Hoe zullen die zich voelen als zij gevoel hadden?;; “Wij zijn zo ondergesneeuwd door alle kleurtjes en papiertjes boven ons, dat niemand moeite doet om ons te pakken, of te proeven?” Nee joh.. stil maar.. Want waar de ‘eerste’ mensen gaan, arriveren de ‘laatste’ mensen oftewel de zogenoemde “middagmensen” die de leuke Napoleon balletjes wel zien liggen. Ineens valt het op hoe ze glimmen.. door hun mooie papiertjes en gekleurde binnenkant. Zij kunnen zo goed deals sluiten met onze adem. Ze worden er bijna één mee. Eng gewoon! Ho! Nee.. Dat klinkt wat raar misschien. Straks zijn mensen de draad kwijt Romy. Spreek je hoofd toe. Oké.. Napoleons.. naast dat ze een mooie naam hebben (vind ik, en misschien vind ik dat wel alleen, who cares) de gave ons net even die andere smaak in onze mond te geven. En dan zelfs nog de “energievariant” hebben. Ja mensen, wees sceptisch over het begrip ‘energie’ in deze context. Laat dat lekker voor ieder persoonlijk anders zijn, maar de gave om je heel even een andere smaak te geven, díe hebben ze allemaal. Net als dat ze allemaal glimmen en glinsteren, balletjes zijn, en variëren in kleur.

Goed, terug naar de bron.. Bron? Ja, waarom ik in vredesnaam over deze snoeppot (Haha! Grappenmaker.. Hij is bijna leeg man) begin. Ik heb een paar keer bedacht om hem te vullen, nadat er voor mij aan enkele anderen waren die dit deden. Maar ik geloof dat er meer handen in gaan, of blikken.. nee niet alleen blikken! Anders was Romy’s vulling daar nu niet uit.

En ja, het is ook in me opgekomen het als iets positiefs te zien; zij, de ochtendmensen, vinden het zo leuk.. zo uitnodigend.. dat ze er gebruik van maken. En ik vroeg mezelf vandaag hardop af: “Hoe zou het gaan als ik worteltjes ga inpakken in snoeppapiertjes, of pepernoten ga bakken in kleurstof; bijv zwart; mensen denken ws meteen DROP. Of fruit ga namaken van deeg.. en er wellicht zich iemand afvraagt “Wie stopt daar nou fruit in?” Of gewoon dit alles niet. Maar ik vond het gewoon fascinerend worden; dit was niet de eerste keer dat ik na mijn vullen deze pot zo aantrof. En nee, briefjes met “Romy. Afblijven” druist wat tegen m’n gevoel in.. Want waarom zou ik.. En we hebben er ook wel íets van gehad, maar gewoon, nu ineens kwam mijn fantasie om de hoek met “wat als je het oog iets anders laat zien dan het daadwerkelijk is?” Ergens fascineerde het me. En soms gaat het dan zo snel.. dan moet ik die pot in zijn huidige status even op de foto zetten en bedenken dat “zoveel” vaak uitmond in schrijf inspiratie.

snoeppotsoap ‘16
Stem op deze column!
Twenty4seven

Twenty4seven

My pen is able to be my voice 24/7

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
YouTube