Snuffelen tussen verschillende maten, kleuren en modellen.
Ja, die is leuk… maar niet in mijn maat.
Hé, dat is mijn maat…. maar die is niet zo leuk als die andere.
Toch maar meenemen dan? Ik moet toch iets…

Eigenlijk wil ik toch die eerste, die leuke. Even vragen aan de medewerkster dan,
misschien dat ze als in een wonder mijn maat nog heeft.
Nee, nee…. Als het er niet ligt dan hebben we het niet.
Ze is wel zo vriendelijk om even voor me te kijken.
Na de mislukte poging helpt ze me verder.

Ze doet erg haar best, zoekt in alle stapels en rekken.
Weinig broeken in mijn maat. Geeft niet, dat dacht ik al.
Toch nog een paar kunnen vinden. Nou, op naar het pashokje dan maar!

Daar komt de versterking… in de vorm van mijn vriend.
Die trouwens meer van mode en kleding weet dan ik, maar dat terzijde. Of het lukt, vraagt hij.
Uuuhhh, ik was zojuist van plan aan het ergste gedeelte te beginnen.
Kom op, komt goed, ga nou maar passen. Ik kijk nog even rond.

Waarom kan hij nou wel nog zo’n leuke vinden?
Hij past bijna, te groot zelfs! Maar daar heeft hij wel een adresje voor.
Onder voorbehoud dus.

Als een soort overenthousiaste personal shopper plukt hij overal leuke truitjes
en jurkjes vandaan. Hij moet alleen nog even leren dat hij mij toch echt wat groter moet
inschatten, qua kledingmaat dan. Erg optimistisch, de schat..

Nee die past niet, maar dan komt hij met nog iets leukers.
Misschien deze maat, of deze? Oh wacht, kijk hier hebben we er nog eentje!
Gordijn open, gordijn dicht… hé wacht, ik was nog niet aangekleed!
Deze past wel en is erg leuk, die andere hang ik vast terug.

Leuk dat hij mee is, zo valt het allemaal wel mee en is het best te doen.

Bij de kassa even niet kijken naar het totaalbedrag, pinnen en wegwezen.
Met in de ene hand een grote tas met kleding en aan de andere hand mijn vriend
loop ik glimlachend de winkel uit.