“Speel Doritos roulette chips met je vrienden en win de heetste trip ooit”

Ik weet niet wat ik verwachten kan vandaag, maar warmer dan de afgelopen week zou het niet worden, meende ik. De afgelopen dagen zijn mij zwaar gevallen. De hitte en het gevoel van vermoeidheid die half Europa heeft moeten voelen. De loomheid droop van het asfalt en kronkelde over de drempel de Nederlandse  huizen in.

Deze laatste nacht lig ik in de hangmat. Ik denk aan alles wat me deze week overkomen is. Wanneer je je  door het weer laat leiden, lijdt je in andere aspecten van je leven ook. Alles lijkt je te óverkomen. Niks is jouw schuld en voor je het weet sta je bekend als de Titus Brandsma van de Sint Annastraat. Je gaat je afvragen waar je dit toch allemaal aan verdiend hebt. Je vrouw gaat lopen en blijkt met de zon heengegaan en ook de hond lijkt niets meer te kunnen dan tegen je Pastoe aan te zeiken. Black hole sun, schiet me te binnen. Ik kan me nergens meer verstoppen van het schitterende licht. De zomer laat geen schaduw meer over. Het is een trage week. Een week van stroop.

Mijn huisgenoot komt binnen. Nog zo’n brok zomer waar je je voor probeert te schuilen in zijn hand een zak chips. “Deze moet je proberen” zegt hij met volle mond, en werpt mij de zak toe. Na de tweede graai staat mijn mond in de brand. Niks om te blussen. Ik verwens hem binnensmonds.

Ik denk aan die keren dat ik in de zon zat te bakken en hoe lekker fris dit was ik mis die dagen.

Gelukkig is het weer maandag.