Afgelopen weekend was de 2e kwartaalworkshop 2012 van Les Mills in Zwolle. Les Mills is een bedrijf dat groepslessen maakt die in sportscholen worden gegeven. Op de kwartaalworkshops worden wij als instructeur bijgeschoold om beter te worden in ons werk. Dit zijn altijd vermoeiende maar zeer inspirerende dagen die je van een flinke dosis spierpijn voorzien.

De spierpijn is echter hetgeen ik het minst tegenop zie. Omringd door vrouwen in te strakke sportoutfits en mannen met een afgetraind “Mens Health” lijf blijf ik een vreemde eend in de bijt. Tussen al het spierbundelgeweld val ik als “Plus-size instructeur” nogal op. Na deze dagen ben ik als instructeur geïnspireerd maar als mens een illusie armer. Ik moet het onder ogen zien, ik zal er nooit écht bij horen. En dan dwaalt mijn gedachten af en vraag ik me af in wat voor een wereld we eigenlijk leven.

Als ik de TV aanzet ben ik meteen overgeleverd aan de zeepbel waarin de media wil dat wij leven. Een passage van strakke lijven en te mooie mensen komen voorbij. Zappen heeft geen zin want je ontsnapt er toch niet aan. Het begint ‘s morgens al vroeg. Zet je TV eens op Nederland 1 en wordt verrast door het zware trainingsprogramma “Nederland in beweging”. Onder de bezielende leiding van Helga Commandeur wordt de 80 plusser aangespoord om lekker te trainen. Helga, die zelf zo mager is dat ik altijd bang ben dat ze afknapt bij de enkels, doet haar uiterste best om het op te leuken, helaas tevergeefs. Sinds Karl Nooten liever naar “sportende” minderjarigen kijkt mag Duco Bauwens, die ons op zijn beurt wil laten geloven dat zijn overmatige hoeveelheid spieren te danken is aan de training met de waterflesjes, haar bijstaan.

Of het nu de TV is, de krant, een maandblad of als ik gewoon in de auto op de snelweg rij, we worden overspoeld door advertenties en billboards van een halfnaakte Sylvie van der Vaart of David Beckham in z’n nieuwste boxershort. Het merendeel van de Nederlanders kijkt ernaar, lacht erom, wetend dat het nooit voor ons is weggelegd. Toch zijn we jaloers. Zo krijgt de media het voor elkaar dat we langzaam aan een schuldgevoel ontwikkelen voor alles wat ons in het leven lief is. Het enige dat we zouden moeten doen is gezond, biologisch eten, veel sporten en op tijd slapen.

Ik heb besloten dat ik trots ben dat ik niet in “het plaatje” pas. Ik ben inderdaad te zwaar, hoor niet bij de strakke lijven brigade en ik voel me er prima bij. Ik geniet van het leven, hou van een lekker glas wijn, een goed bord eten of een patatje op z’n tijd en ik weiger me hier schuldig over te voelen omdat de mediamagnaten ons willen laten geloven dat we outkasts zijn als er een kilo teveel op de weegschaal te zien is.

Thuis heb ik de batterijen uit de weegschaal getrokken. Ik ben er klaar mee! En aanstaande maandag stap ik trots, met mijn extra kilo’s, het podium op en laat ik zien dat ook een instructeur met een maatje meer een prima instructeur kan zijn!