De hele dag door vertellen we elkaar sprookjes. En we accepteren dat ook nog. Luister maar eens naar de fantastische kritieken die een film heeft gekregen. Ze krijgen er zelfs een prijs voor en plop een half uur later blijkt de grens niet eens te zijn behaald en is de film nog niet half zo leuk als hij ons beloofd is. Hetzelfde geldt voor verkiezingsprogramma’s, verhalen, liedjes, aanbiedingen, aantal vrienden en ga zo maar door. Waarom kloppen wij alles zo op? Is de waarheid niet wat wij willen horen of beginnen we nergens aan als ons niet eerst een vette worst wordt voorgehouden. Zijn we soms doorgeslagen in onze hoge verwachtingen dat we niet meer weten wat normaal is? Begrijpt er dan niemand dat je nooit kunt voldoen aan al die verwachtingen. En als men er dan achter komt dat we er niet aan kunnen voldoen dan verzinnen we er een verhaal om heen zodat het niet onze schuld is. Hoe vaak zie je bij programma’s dat je alleen mag dansen of zingen als je iets verschrikkelijks hebt meegemaakt. In de intro komen de tranen en als die net gedroogd zijn en de kandidaat heeft zichzelf weer bij elkaar geraapt, wordt er vlak voor het optreden nog even naar gevraagd. En de tranen stromen weer rijkelijk. Wat armoedig dat je over de rug van anderen op deze manier een programma wil maken. Is het concept van het programma soms niet goed genoeg? Dan zou het niet uitgezonden moeten worden. Maar wat blijft er dan nog over? We weten niet meer hoe het moet. Dus we hijsen zogenaamde BN-ers in badpakken, skipakken en dumpen ze in de rimboe. We willen blessures, ziektes, bloed, zweet en tranen. Promotiefilmpjes worden zo geknipt en geplakt dat je alleen al wilt kijken voor het zielige verhaal. En o ja er wordt ook nog gedanst of gezongen maar dat is bijzaak. De jury zit met zere kaken te lachen want het is zo geweldig, het is nog nooit zo goed geweest en als het te gewoon dreigt te worden dan maken we de kandidaten met de grond gelijk. We doen spelletjes op de Noordpool, we daten in ons blootje en we beginnen zelfs een heel nieuw leven in Utopia. Waar eindigt dit? Dat je afscheid neemt van deze wereld en op Mars een nieuw volk begint? Oh, dat is al in gang gezet? Mensen word toch eens wakker. Zijn we dan zo snel al vergeten dat we dit al eens hebben meegemaakt. In het zakenleven was de sky de limit. Alles kon en mocht. Niets was te gek. Het moest mooier, beter en sneller. Gewoon een klus uitvoeren was niet meer goed genoeg. Totdat we te ver gingen. Alles stortte in. Bedrijven gingen failliet. Mensen kwamen werkeloos thuis te zitten. Het is tijd om alles een halt toe te roepen en weer terug te keren naar het normale anders gaan we als mens failliet. Waarom wachten tot we instorten omdat we niet meer kunnen voldoen aan de onmenselijke eisen. Wanneer zullen we dat inzien? Weer als het te laat is? Laten we de dingen gewoon nemen zoals ze werkelijk zijn en accepteren dat dat het is zoals het is. Hoeven we ook niet zo op onze tenen te lopen en hebben we tijd om van ons leven te genieten. Misschien wordt het tijd om met elkaar te praten  i.p.v. tegen elkaar. Hoeven we ook niet ‘van hot naar her’ te vliegen om iets te doen wat we niet kunnen of willen maar toch doen omdat anderen willen dat we het doen zodat zij goede sier kunnen maken met datgene wat jij gedaan hebt.  Misschien wordt het tijd dat we toch in sprookjes geloven. Roodkapje was tenslotte een meisje dat opgegeten werd door een wolf omdat ze niet naar haar moeder luisterde en van het pad af ging. Wij zijn allang van het pad af.

Stem op deze column!