Sinds we Nederland voor Duitsland hebben verruild, werk ik niet meer, in loondienst bedoel ik. Mijn baan opzeggen zonder te weten wat ik daarvoor terug zou krijgen vond ik wel een ding, want als bezige bij vind ik zomaar in beetje in de rondte zoemen niet erg bevredigend. Maar ik heb ontdekt dat het heel waardevol is om even niet aan het arbeidsproces deel te nemen. Sommige dingen worden er zo duidelijk van en als extraatje ervaar ik zaken die veel mensen vergeten lijken te zijn. Stilstaan bijvoorbeeld.

Buiten is alles bedekt onder een laagje sneeuw. Het is zo’n crispy koude morgen, 6 graden onder nul. De zon schijnt, het is windstil, alles is in rust. De dorfsweiher (een rij kleine meertjes waarin ze karpers kweken) zijn dichtgevroren en de daarachter liggende akkers en bossen maken ons dorp geschikt om zo op een ansichtkaart gedrukt te worden. Als ik over de krakende sneeuw terug naar huis loop van de Kindergarten, geniet ik met volle teugen. De winter is mijn favoriete seizoen, wanneer de natuur haar magische vormen aanneemt. Alles lijkt stil te staan, maar ondertussen is de oerkracht bijna tastbaar. Zoals de wortels van een spar onder de grond of een kikker op de bodem van een meertje is alles op dit moment bezig met maar één ding: overleven. Oké, een enkele uitslover die wild enthousiast gaat bloeien en als een solist alle aandacht naar zich toetrekt daargelaten. De natuur verzamelt kracht en houdt die vast, ze heeft geduld en durft leegte toe te laten in een rotsvast vertrouwen dat het moment van groei weer komt. Ze houdt zich aan haar wetten: stilstaan, ontspruiten, groei & bloei, sterfte en repeat. Ze voelt geen urgentie om een fase over te slaan. En laat die urgentie nou iets zijn dat veel mensen vandaag de dag wel voelen. In bepaalde bedrijven lijkt de drive om te groeien zelfs zo ongeveer de eerste levensbehoefte. In mijn wekelijkse job-mail van een hier populaire werkgever staat de volgende tekst: “At … we never stand still and we never give up”. Stilstaan is ondenkbaar, ontoelaatbaar. Zodra iets af is zal er iets nieuws voor in de plaats komen. We groeien en bloeien en groeien maar door met zijn allen, liefst zonder pauzes in te lassen, al vallen we er bij bosjes bij neer. Het aantal burnouts en chronisch vermoeiden is nog nooit zo hoog geweest.

We groeien inmiddels zo snel dat de natuur ons al lang niet meer bij kan houden. Ze is langzaam het loodje aan het leggen. En ieder die ik spreek heeft het te druk. Heeft het gevoel dat hij te hard moet werken en te weinig vrije tijd heeft. En weet je wat, iedereen heeft gelijk! We gaan te hard, willen teveel en te snel en we vallen er liever bij neer dan dat we stoppen. Op adem komen, pauze nemen, om ons heen kijken, ons tempo gewoon eens laten schieten, of ons focussen op de stilte, dat kunnen we bijna niet meer. We zijn vergeten dat ook wij een onderdeel van de natuur zijn en we ons dús aan haar wetten moeten houden. We ontgroeien onszelf maar wat brengt het ons? We worden er niet gelukkiger van. Wat zonde! Want het zit ‘m in het stilstaan, het stoppen van het jagen, dat je echte schoonheid kunt ervaren. Je één kunt voelen met alles om je heen en je kunt genieten van het leven.

Ik daag je uit, sta eens stil en kijk om je heen, voel, haal adem, wees bewust. Stilstand is vooruitgang. En er komen soms nog verdomd goede ideeën uit voort ook!

Stilstand is vooruitgang
Stem op deze column!
WiesGeluk

WiesGeluk

Ik ben Wies, geboren in 1976, getrouwd en moeder van 2 zoons. Sinds maart 2016 wonen we in Beieren. Ik ben psycholoog en schrijf columns over de dingen die ik hier zoal ervaar. Meestal anekdotisch en humoristisch van aard met hier en daar een vleugje kritiek of advies.

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
FacebookLinkedIn