Volgens mij heeft iedereen wel een talent voor iets. Het probleem is alleen dat sommige mensen niet weten waar hun talent ligt. Maar daar gaat dit verhaaltje niet over. Dat is immers mijn zorg niet.

Al vaak is verteld waar mijn talent ligt, en wat men vindt dat ik zou moeten doen als baan. Loze opmerking. Stomme vraagstelling. Werk wordt uiteindelijk een verplichting en dit is voor mij toch met name hobby. Wanneer ik de woorden weet te vinden tenminste. Ik zal niet ontkennen dat het soms niet meer dan hard werken is. Sommige verhalen willen wel, en sommige willen niet worden verteld. Daarbij komt nog een factor “Het is laat in de avond. Ga ik slapen of ga ik schrijven”. Een brakke dag tussendoor is niet zo erg. Zolang het maar niet dagelijks gebeurt en zolang ik hierdoor geen fouten maak. Maar dat zijn de voor en nadelen van inspiratie. Wanneer is het moment juist en pak je aan wat je wordt gegeven. Er is dan ook niet echt een lijst welke ik af kan lopen wanneer ik denk te gaan schrijven. Meestal is het een zin of scenario die me aan het denken zet. Zo was het voor dit verhaaltje de titel.

Mensen kunnen met talent, hard werken en (veel) geluk uiteindelijk van hun talent hun werk te maken. Vaak door de juiste persoon op het juiste moment. Wanneer ze worden ontdekt is het een kwestie van jezelf bewijzen en eventueel doorbreken. En wanneer je door bent gebroken, ligt de wereld aan je voeten.

Zo redeneren mensen dit dan tenminste. Daarom is het zaak beroemd te worden, herkend te worden en als het even kan, aanboden te worden. (Raar woord!) Er zit echter een nadeel aan dit alles. Want met je bekendheid, groeit ook je ego mee. Het begint onschuldig. Ik zou enkel blauwe M&M’s vragen, puur omdat het kan. Maar uiteindelijk eindigt het met het afzeggen van afspraken, laten zitten van mensen wie op je vertrouwen en uiteindelijk snuiven op het podium. Aandacht gaat je in je hoofd zitten. Als een parasiet die je hersenen weet te vervormen tot een idee dat de wereld om jouw draait, en zonder jouw ook niet verder zal draaien. Teveel aandacht is slecht voor je. Teveel complimenten is als gif. Met name als je hier zelf ook nog eens in gaat geloven.

Geef mij maar de kleine theaters. De intieme sfeer en het persoonlijke publiek. Zodra er honderd duizend mensen voor je staan vergeet je een beetje voor wie je het doet. Wie die mensen in het publiek eigenlijk zijn en waarom ze daar staan. Geef mij maar een goede discussie in plaats van gillende meiden. Een bijna onzichtbare knipoog tegen een applaus. Laat mij maar lekker gezichtsloos zijn, tegenover herkenning op straat. Laat mij maar lekker mijzelf zijn, in mijn eigen wereld. Een enkele ziel in een lange, lange nacht.

Maar als ik dan toch iets van hierboven kiezen moest…….

Doe mij dan maar enkel blauwe M&M’s.

-VLH