Ik ben een beetje moe, zei ooit eens een klein meisje op mijn televisie. En de Pluis herkend het gevoel.

Dag in dag uit vluchtelingen op de buis en stoere politici die allemaal oplossingen hebben. Afgewisseld met terroristen deskundigen die elkaar verdringen voor een plaatsje in de Wereld draait echt door.

Waarom alles en nog wat onder de noemer vluchtelingen valt is mij onduidelijk, want van vluchten is geen sprake meer. Klem tussen de landsgrenzen, zitten mensen letterlijk achter het prikkeldraad en heeft ook Nederland lak aan o.a. de kinderrechten van de kleine hummels.

En verdomd als het niet waar is. Hondjes uitgelaten en wat verschijnt er op de buis? Een deskundige die de nieuwe volkssport: deradicaliseren maar weer eens aan de man probeert te brengen. Handige Freelancers die inspelen op de angsten waar menigeen mee te maken heeft.

Deradicaliseren. Misschien iets voor de Koningsdag? In plaats van koek happen, wuivende handjes naar boeren en buitenlui die een glimp op willen vangen van de Italiaanse maatpakken, onze Koning met zijn gevolg een tent in loodsen. Om in gesprek te gaan met een gekkie die voornemens is om mijn CC in een boerka te hijsen. Dit alles onder bezielende leiding van een ander staatshoofd, de heer Y. van het Hek die overal een mening over heeft en in Frankrijk zijn zakken nog verder aan het vullen is.

Deradicaliseren. Als we daar aan gaan beginnen dat zeg ik: te laat.

Bij mij in het dorp is de buurtwerker wegbezuinigd, een jeugdhonk weg-gebuldozerd en lopen er in het park om 13.00 allerlei puistjes rond omdat de schoollessen erop zitten. En om alles op afstand in goede banen te houden, heeft de Burgemeester zichzelf een ander Gemeentehuis cadeau gedaan.

Kijk als je nu al jaren geen centjes meer stopt in aandacht dan gaat wie dan ook, een keer om aandacht vragen. De één doet dit door met pappa en mamma in gesprek te gaan en de ander doet dit met de computer, waar ook een pappa en mamma in verstopt zitten.

Weleens gekeken naar de virtuele pappa’s en mamma’s in de wereld? Alles is overal beter. En wat je niet hebt, krijg je gratis en voor niets van een nieuwe pappa en mamma. Namelijk aandacht.

Nu ben ik nog niet zo lang geleden op Middelbare scholen geweest om te spreken over van alles en nog wat en zie de worstelingen van de leerling en de docent. En wederom is structurele aandacht het magische woord, om wat over elkaar te weten te komen.

Dus waarom de ontbrekende aandacht en perspectief ook door de Overheid ontkend worden, is voor mij een raadsel.

Zou het een centen kwestie zijn? Maar dan wordt er een beroep gedaan op ouder en verzorgers? En die hebben het al zo druk om de koppies boven water te houden?

Koningsdag is een unieke kans. Oefenen op een pop die gestenigd wordt, een hele dag niet drinken en eten omdat het er simpelweg niet is, en een bord om de nek hangen waarop staat: geen perspectief. Puur Nederlands volksvermaak! Hoezee, hoezee leve de Koning.

Binnenkort viert de Molukse bevolking haar dag. Mensen van de tweede en derde generatie die vol trots en overtuiging naar hun vlag kijken, leugens hebben gekregen maar schouder aan schouder zijn blijven staan. Geen aandacht krijgen en geen perspectief bieden, blijven schijnbaar lang hangen.

Binnenkort gaat de Pluis op “werkbezoek” in een ver land. Lange rijen, schiet militairen en boos kijkende uniformen zullen mij van harte welkom heten. En ik heb ook nog een rugzak bij me, waar mijn survival kit in zit. Dat wordt weer wachten en als ik geluk heb op de hurken, om de inhoud over de vloer te moeten gooien. Dit is ook aandacht, maar wat betreft in de categorie: net niet.

Jammer dat mijn ouders niet meer leven. Die hadden als “deskundigen” de wereld kunnen vertellen wat aandacht met mensen doet. Als je op een schip geknikkerd wordt en vanuit een zonnig specerijen land er koers gezet wordt naar “jouw” land. Om het vervolgens gezellig uit te moeten zoeken. Dat laat zijn sporen na, kan ik u vertellen.

Laat ik het zo op schrijven: hele horden mensen maken zich hier druk over een paar gekkies die de kuierlatten genomen hebben, op zoek naar aandacht. Ouders, broertjes en zusjes in wanhoop achterlatend. Die opeens hun stem moeten verheffen om zich uit te spreken en overschreeuwd worden door hooligans en sympathisanten die weer harder schreeuwen.

Maar hoeveel zijn er eigenlijk gebleven? Juist, heel veel en laten we die de aandacht geven die ze verdienen. Dan heeft nummero lullo oeno van Nieuwkerk geen reden meer om extra hard naar huis toe fietsen en mevrouw Kelder hoeft zich dan niet meer op te sluiten in haar penthouse.

Samen leven, hoe moeilijk kan het zijn? Heel moeilijk, als je niet meer weet hoe!