Er is al veel over gezegd en geschreven, daarom dacht ik, ik voeg mijn mening er ook maar aan toe. Telefoneren in de trein. Het ongevraagd en ongewild meeluisteren met telefoongesprekken die in de trein worden gevoerd. Om tureluurs van te worden, nou ja, zo af en toe dan. Soms is het ook razend interessant.
Wat te denken van deze:
Ik vind het gewoon niet leuk meer met je. Ik wil onze realtie verbreken. Ik ga een tijdje bij mijn moeder wonen. Stilte, want antwoord. Nee, ik wil het echt, het is over, vanavond kom ik mijn spullen halen. En dan weer stilte want degene die wordt gebeld antwoord nu. Ik blijf bij mijn standpunt en ga me niet zieken (dit op wat luidere, dreigende toon ) Feedback volgt. Oh ja, oh ja! ik heb het dus gedaan, rot op man!
Weer stilte…
Ik wil niet meer! ben je doof of zo?
Blijkbaar niet, want belster huilt bijna.
Ja, ik mis jou ook, maar voel me zo onbegrepen en ongelukkig.
Nu volgt iets wat haar opbeurt.
Ja ok, tot  straks dan. Dit gesprek wordt vervolgd.

Of wat te denken van:
Ik heb de trein van vijf minuten over zes, dan ben ik om drie minuten over zeven in Utrecht. Heb je de salade in de bakjes gedaan, de rijst ( zilvervliesrijst, denk ik) in de bruine bakjes en de tofu apart? Lijkt mij enorm duurzaam, deze vrouw gaat mee met haar tijd. Niet gedaan? Dan doen we dat toch samen.

Nee joh, geeft niet, kleine moeite. Ja ok, tot straks enne haal je me wel op…
Maar het kan ook zo:
Ja liefje, met Joyce. Even stilte… Ja, ik dacht ik bel je even om te vertellen dat ik er over een uurtje ben. Joyce frommelt wat met haar tas terwijl zij luistert naar wat haar man? zegt. Ja, zegt Joyce, ik heb wel tien keer aan je gedacht, maar het was ook heel gezellig met Antoinette. Het Rijksmuseum was echt fantastisch. Dank je ,dat is lief van je, zegt Joyce hartelijk. Hij zegt vast ets romantisch! Ja, we hebben heerlijk gegeten. Even afwachten … Nee hoor, heel eenvoudig in een Turks restaurantje. Maar daarom zo lekker en gezellig. Weer wat met die tas, in de tas, tas omdraaien, ja beter, valt ie niet zo voor over, anders flikkert alles er uit. Joyce, volgens mijn zeker 70 jaar, geniet van het leven, de liefde, haar man die haar niet missen kan en van de reis met de sprinter naar huis.
 
Zomaar een greep uit wat ik dagelijks hoor van Amsterdam Zuid naar Bussum Zuid.
Telefoneren in de trein
Stem op deze column!