Afgelopen vrijdag bevond ik mij sinds vele jaren weer eens in een discotheek, lees een verbouwde schuur. Met de belofte van een dj en zelfs live entertainment wist de maker van het levensgrote uithangbord mij binnen te lokken. Voor een fors bedrag kon je naar binnen om bij binnenkomst direct te worden aangeklampt door de dorpsgek die een dansje wilde maken. Vriendelijk bedankt. Het leek alsof alle inrichtingen voor deze speciale avond de deuren van het slot hadden gehaald. Wat een waanzin. Nu ben ik sowieso geen fan van de polonaise, maar zelden gaf het me ook daadwerkelijk spontane rillingen over mijn lijf.

Met mijn veertig jaren was ik zeker één van de jongste en waarschijnlijk het minst uitbundig, dus scoren zou ik zeker niet. Vergeef me, maar ik bleef maar staren vol ongeloof, naar al die tegen elkaar aan schurkende uitgezakte lijven. Goed het was druk, doch geen reden om met je billen tegen de billen van je buurvrouw te blijven wrijven. Ik voelde tranen in mijn ogen opwellen. Het was alsof ik ineens mijn eigen verval voelde. We kunnen smeren met zalfjes en poedertjes tot alle emotie uit ons gezicht verdwijnt, maar redden zal het ons niet.

In een hoekje van de ruimte naast de dansvloer bleef ik staan. De lucht van goedkoop bier en slechte wijn hing als een paarse wolk van verraad boven de gasten, verleid door valse hoop van een onbevredigde belofte. Op een bepaald moment kwam er een man van een jaar of zestig naast me staan, of eigenlijk tegen me aan hangen. Hij zat al een tijdje naar me te kijken en hij vond dat ik moest lachen. Het leven is een feestje, zei hij met hese stem. De zweetplekken onder zijn Hawaï blouse overstemde zelfs de lucht van alcohol. Ik lachte als een boerin met kiespijn naar hem en liep snel weg, naar de andere kant van de zaal. De man die zijn tijdelijke houvast kwijt was zakte als een zak aardappelen onderuit.

Er waren opvallend veel vrouwen. Ze stonden groepjes bij elkaar en waren druk met de vleeskeuring. Sommigen zouden nog deze nacht zwanger worden en met hun laatste verdroogde eicellen nieuw leven voort gaan brengen zonder enig besef op lange termijn. Zolang het oergevoel maar bevredigd was.

Het was tijd voor het live entertainment. Misschien had ik al niet meer gehoopt op in ieder geval een goed uitzicht of een prachtige stem. Dit sloeg echter alles. Huppelend en klappend kwam hij op in zijn te strakke broek en glitter giletje. Vlak voor het podium stond een vrouw te gillen, haar handen uitgestoken naar haar idool. Ze had haar blouse halfopen zodat haar opgespoten rondingen goed zichtbaar waren en de zanger vanaf het podium vol in haar boezem kon gluren. Dit stralend middelpunt, was voor mij het dieptepunt en onder voorwending van opkomende migraine vluchtte ik naar buiten, waar ik opgelucht mijn longen liet vollopen met de koude buitenlucht. Zo snel als ik kon fietste ik door de donkere nacht naar huis om na een hete douche en een paracetamol uitgeput in slaap te vallen.

Resumerend keek ik de volgende ochtend terug op een bijzondere avond, heen en weer geslingerd tussen wanhoop en verlangen, toch terugkerend als een tevreden mens. Het is goed zo. Hier hoef ik niet meer naar toe om het leven te voelen. Rustig en weloverwogen sluit ik de lamellen in mijn woonkamer en draai het volume van mijn stereo-installatie omhoog. ‘The show must go on’ van Queen schalt door de huiskamer en ik geef me over aan het ritme van de muziek, alleen, intens gelukkig!

Manon

Ik ben geboren en getogen in het dorp Putten. Al van jongs af aan wilde ik schrijfster worden.. Ik schreef toen al graag korte verhalen over denkbeeldige avonturen in de bossen rondom Putten. Na de middelbare school koos ik voor zekerheid en ging naar de Pabo. Als leerkracht verdien ik mijn brood, maar als schrijfster ben ik in mijn element. Met mijn eerste kinderboek : De poort naar schemertijd werd ik genomineerd voor boekgoud van Boekscout. Dit gaf zo veel energie dat ik besloot om door te gaan met schrijven. Ik doe vaak mee aan schrijfwedstrijden en schrijf graag columns. Mijn voornaamste reden om te willen schrijven: "Ik schrijf omdat de woorden zich opdringen vanuit mijn gedachten. Het schrijven geeft zo veel voldoening!."

Meer Columns van mij