Deze Week: Werk

“En, welke successen hebben jullie deze week geboekt?” De klok slaat net  negen uur en mijn humeur staat al op half zeven. De sollicitatietraining waar ik deze week bij zit moet de meest absurdistische activiteit zijn die ik onderneem om werk te zoeken. Er heerst een sfeer van kameraadschap maar ook van totale apathie. Het is af en toe lachwekkend.

Tijdens deze trainingen fantaseer ik vaak hoe het zou zijn met deze mensen naar het UWV in Nijmegen te marcheren en passend emplooi te eisen. Als een hedendaagse Troelstra de barricades op. Ik weet zeker dat het zou moeten lukken. Deze mensen hebben in ieder geval ook niets beters te doen. Misschien zou ik zelfs de “sollicitatiecoach” er bij kunnen betrekken. Ik bedoel, zij is dramadocent geweest, dit moet toch ook niet haar droombaan zijn?

Afgelopen week kwam er een vacature binnen in datzelfde lokaal voor Woonbegeleider bij de COA in Heumersoord. Ik werd wakker van onder mijn deken van onverschilligheid en sprong er direct op. Manifest Destiny; dít moest het worden!

Zo snel als de vacature verscheen was deze ook weer verdwenen. De werkgever had besloten het opleidingsniveau naar boven op te schroeven  vanwege het hoge aantal sollicitaties. Een hele groep zorgwerkers verdrongen door een andere groep. De slang die zijn eigen staart op at, er zat geen logica in.

Ik trok me weer terug in mijn cocon van onbehagen en al dromend kwamen de beelden van een socialistisch paradijs weer naar boven.