Het beest heeft toegeslaan. Het was bijna jaar op jaar 100 jaar geleden dat een nijdige  voorvader van dit beest dood en vernieling zaaide over de hele wereld. Vijftig tot zestig miljoen mensen zegt men, al lopen de cijfers die ik consulteerde sterk uiteen. Alsof  de eerste wereldoorlog nog niet genoeg was. Een mens zou voor minder zijn geloof verliezen.

Toen was het “de Spaanse griep” . Nu is het SARS-CoV-2, een niet tot de verbeelding sprekende naam vind ik. Waarschijnlijk een gevolg om alles te “verwetenschappelijken”  zodat het podiumbeest van dienst hier geloofwaardiger mee overkomt en een aura krijgt dat superieur is aan de ringen van Saturnus.

Neen dank u. Officieel heet de aandoening Covid-19  maar “de Chinese griep” of “het Wuhan beest” bekt gewoon beter in de volksmond. Misschien moeten we wel spreken van “het Trumpje” omdat niet alle mensen op deze aardkloot dit vanop een kilometer (of een mijl) zagen aankomen. Let op, dit zijn wel de mensen die de nucleaire knoppen bedienen he !

Om bij te janken.

Dit brengt mij naadloos van janken naar huilen : warme zilte waterdruppels die onhoudbaar je wangen opglimmen en je ogen veranderen in roodgekleurde knikkers.

Soldaten van de emotie zijn het, die uit je kijkopeningen gutsen als uiting van pijn en verdriet, zeg maar smart. Je hart wordt uit je lijf gerukt en het onrecht valt als een gitzwarte junglenacht  allesomvattend over je heen.

Door merg en been gaat het want het is een gevolg van het verlies van een kind, een vader, een moeder, gezins- of familielid, die ene echte vriend(in).

Allemaal door dat beest. De Amerikanen zouden over het virus zeggen : too small to fail. Naar analogie van hun even vernietigende bankwezen.

We berusten bij ons verlies. Een verlies dat in eerste instantie gericht is op de intermenselijke relaties. Het is immers de schuld van dat beest.

Maar ik vraag u : voelt u zich ook niet een beetje prettig als mensen je tijdens hun lockdown wandeling vriendelijk groeten ? als beschermingsmiddelen onbaatzuchtig worden weggeschonken. De beertjes, de witte doeken…en mischien ook een traan.

Zo’n zilte emo-soldaat die niet naar buiten gutst maar als een eenzame verkenner de weg naar de wang opspoort omdat er hoop is.

Hoop dat intermenselijke relaties hun echte waarde terug krijgen.

Dat de waarde van de ratrace wordt afgezwakt. Dat vriendelijkheid, genegenheid, hoffelijkheid en respect worden afgestoft en in ere worden herstelt.

Het is zoals bij de mondmaskers : iedereen wil het hebben maar niemand wil er mee gezien worden.

Naast de zondvloed van tranen van verdriet is er misschien die ene traan van hoop. Als David en Goliath staan ze tegenover elkaar. Wij krijgen maar 1 zo’n kans om onze houding te resetten : back to basics boy. Naar wat echt telt in het leven. Ikzelf heb in de voorbije weken tegen verschillende mensen mijn gevoelens geuit : dat ik ze graag zag, dat ik ze respecter, bewonder, waardeer.

De reacties waren even warm als de zilte zondvloed van de tranen. En even genezend. Niet van Covid-19 maar van een ander beest : het verlies van normen en waarden in ons bestaan.

Zoenen en knuffels zijn er nu natuurlijk niet bij maar wees er van overtuigd : als je uiting geeft aan warmte en emotie, dan zal je mond er niet van scheuren !