Investeren is al geruime tijd een schimmig spel wat zich in het donker afspeelt. Voornamelijk Investerings Maatschappijen met klinkende namen, die inspelen op de financiële honger bij de ander.

Ze kopen panden op, saneren schulden van organisaties door ze eerst failliet te laten gaan en dan, wat men noemt, te herstructureren En het een worst zal zijn wat de gevolgen zijn voor het individu. Het gaat om het maken van zoveel mogelijk winst…………en winst!

Brievenbus firma’s, mensen met heel veel geld die met ze in zee kunnen gaan, gehuisvest op ver weg eilandjes maar in de grote snelle wereld als betrouwbaar ervaren worden. En om het proces van acceptatie mondialer te laten zijn noemt men zichzelf ook wel eens private equity.

Nu is geld lenen van alle tijden. Iedereen heeft het wel eens gedaan, vele blijven het doen en weinigen zijn letterlijk en figuurlijk schuldenvrij.

Hoewel het vaak om geld gaat, zitten er in de diverse Maatschappijen ook hele knappe koppen die schijnbaar indirect wat minder hebben met geld. Maar een oog hebben voor hen die in nood verkeren. Knap is het wel om de nood in de wereld in de smiezen te hebben, en in contact met ze te komen.

Zo lees ik dat Basic Fit de beurs gaat bezoeken. En ik maar denken dat het een sportfanaat is die goed boert, maar blijkt het één grote Investerings Maatschappij te zijn die er achter en- in zit. Ik lees dat IMF voornemens is om Suriname een flinke injectie te geven om er weer “bovenop” te komen. En volgens mij doet men dit niet om de barmhartige Samaritaan te willen zijn!

Nu is de Pluis geen mondiale speler, maar hij moet wel erkennen dat zijn pensioen is handen van knappe koppen die juridisch en fiscale constructies bedenken om zo weinig mogelijk aan de Pluis te gaan geven om zoveel mogelijk zelf te houden. Dat de krant waar hij af en toe voor  en aan schrijft geen echte krant meer is, maar papieren en vooral een virtuele dooddoener is die niets moet kosten maar veel moet opbrengen.

Wat zou een schuldenvrij leven nu precies inhouden?

Dat je keuzes moet maken, dat groei een andere betekenis krijgt, dat de woorden van de heer B. Jolinks commercial: doe is effe gewoon Opa, een prima suggestie is voor een schuldenvrij leven en dat niet mee willen doen, zorgt voor een glimlach bij de ander.

U merkt ik ben een klein denker die allang geen “honger” meer heeft omdat hij net genoeg wil en kan eten.

Zou er nog een weg terug zijn? Stel je voor….

Dat de marktwerking in de Zorg stopt, dat ik met een gerust hart uitkijken kan naar mijn pensioen, dat de groenteboer op de hoek blijft, dat 25 jarige jubileums in bedrijven normaal zijn en dat mijn kleinkinderen studeren werken en met pensioen kunnen gaan.

Of ik droom? Ik denk het wel. Maar ja dan kun je wel makkelijk kletsen, met een schuldenvrij leven, niet waar?