Op weg naar Brussel met compagnon,de vrijeradicaal Ab. Een klus voor ons onderzoeksbureau.

Terwijl het zweet alle kanten bij mij naar beneden stroomt, houdt Ab de conversatie gaande met hoogstaande discussiepunten als; ‘kun jij je raampje ook niet dichtdoen, ik ben een beetje rillerig,’ en, ’verdorie, die tocht kruipt langs mijn benen omhoog.’
Dertig graden, een file en een zeikende Ab. Ik kijk hem moordzuchtig aan. ‘Wat!!’, zegt hij ook nog. ’Humorspier gesmolten?’

De file lost op en ik scheur de snelweg af. Even bijkomen in een café. Met bier of zo. ‘Fijn, man,’ zegt Ab. ‘Kan ik effe zeiken.’
‘Zeiken? Man waar haal je het vandaan??  In deze hittegolf met temperaturen van boven de 10 graden, loopt bij mij  alles mijn poriën uit.’
‘Ja, dat is ook te ruiken, ma man.’

Het plaatsje, waar ik niet dood zou willen worden gevonden, heeft alle benodigdheden om te overleven. Kruitvaten, Rukpleisters , Hema’s en Lidl’s. Op het terras met luifel bestel ik bier. Naast mij twee hard pratende vrouwen van tegen de veertig. De shopgeneratie, zeg maar. Aan mijn andere kant ,twee rochelende bejaarden met kwijl langs de mond. ‘Hier wil ik oud met je worden, Paco,’ zegt Ab tevreden, drinkend.

De twee vrouwen hebben het over de open wonden van een achternicht van de achterbuurvrouw. Na een kwartier weten we dat de hele straat terminaal is. Mijn bier smaakt niet meer. Ik kijk Ab aan: ’Hoe heet die stichting ook alweer, waar wij heengaan?’
‘De stichting terraspolitie, Paco.’

Stilte.

Behalve het gegorgel van de bejaarden naast ons. ‘En wat moeten wij er ook alweer doen?’
‘Niks bijzonders, Paco. Een paar nieuwe doelstellingen formuleren welke wij als speerpunten van het stichtingbeleid kunnen toevoegen.’ ‘O ja? Weet ik niets van. Welke speerpunten dan?’
‘Bij de wet, het gezeik van vrouwen op een terras, over medische bloopers, verbieden. ‘

Nu weet ik weer waarom hij de vrijeradicaal wordt genoemd. Maar het lukt. De vrouwen staan boos op en lopen het terras af terwijl ik tevreden DE zomerhit van 1974 ,Dokter Bernhard, neurie. Hun plaats wordt ingenomen door twee mannen. ‘Hoe is het met je nicht?,’ vraagt de één. ‘Uitgezaaid,’ zegt de ander.Wordt een onzekere toekomst voor haar.’
‘Hoe oud is ze?’
‘Zesennegentig!’

Ik neem nog een slokje. Ab ook. De rochelende bejaarden ook. De shopgeneratie duikt kankerend de HEMA in. Een thermometer geeft zuchtend het gelijk van Paulusma aan: Kudtweer!