Mijn 10-jarige dochter is een gezellig, open meisje dat snel contact maakt met andere kinderen. Zo ook deze zomer. Ze heeft er weer een boel vriendinnetjes bij, en spontaan zoals ze is werd er al snel een afspraakje met één van hen gemaakt. Het Vriendinnetje kwam bij ons thuis spelen. Gezellig! Aangezien de zon al dagen scheen was de achtertuin getransformeerd in een vakantieresort, compleet met zwembad, tent en luchtbedden. En dat is nóg leuker met een Vriendinnetje erbij. Het is genieten te zien hoe de meiden samen bezig zijn. Ik doe ondertussen mijn ding, maar kan het niet laten een  beetje te luistervinken en te kijken. Het Vriendinnetje was vrij stellig. Al bij binnenkomst meldde ze dat ze zou blijven eten. Geen probleem, iedereen is welkom en niets is leuker dan eten met een Vriendinnetje erbij.

De middag verliep moeiteloos. Toen de klok richting etenstijd liep, vroeg ik de dames of er misschien een voorkeur voor een bepaalde maaltijd bestond. Pizza! Werd er geroepen, zoals ik al verwacht had.  Het Vriendinnetje wist te melden dat zij Pizza ROMA het lekkerst vond. Daar had ik nou nog niet eerder van gehoord. Wat voor pizza is dat dan? Dat is geen pizza, dat is het restaurant waar haar moeder de pizza altijd bestelt. Oh.. nou, wij maken de pizza zelf. De reactie van het Vriendinnetje was er één van rollende ogen en open mond. Kan dat dan? Zelf maken? Ze had er echt geen idee van. Mijn dochter trok haar daarop mee de keuken in en begon op te sommen wat er allemaal bij kwam kijken en wat er gedaan moest worden. Het Vriendinnetje geloofde haar ogen en oren niet. Het Vriendinnetje vertelde dat haar mama vier tot vijf keer per week frietjes of pizza liet aanrukken, en zelden zelf kookte. Haar papa kookte ook niet. Ze hadden er geen tijd voor, en ook geen zin in. En het beeld werd bevestigd toen het meisje opgehaald werd door haar papa, die vertelde dat hij met haar moeder maar even naar de shoarmatent was geweest.

Dit is wat er in onze maatschappij aan de hand is: mensen werken, rennen, vliegen en staan weinig stil bij wat er gebeurt en wat ze nou eigenlijk doen. Ze kiezen er zelf voor, natuurlijk. Maar maatschappelijk gezien wordt het ook wel van hen verwacht. De vrouw werkt toch zeker ook? De man moet uiteraard werken. De zorg voor de kinderen wordt opgevangen door instanties, en de tijd dat de instanties dicht zijn en de ouders zelf voor de kinderen zorgen mag niet  teveel energie kosten. Eten koken kost tijd en energie, en er zijn voldoende alternatieven binnen handbereik. Of dat gezonde alternatieven zijn, is van minder belang: het eerste belang is dat het snel en vullend is. Volvet of voorgekookt, maakt niets uit. Wat is echt belangrijk?

Natuurlijk kan ik het mensen niet kwalijk nemen. Natuurlijk ben ik ook niet vrij van zonden. Maar wat zijn onze kinderen ons waard, als we ze volstoppen met voorgefabriceerde voeding die hangend voor de TV geconsumeerd wordt? Een groot deel van de jongeren waarmee wij nu te maken hebben is futloos, meningloos en energieloos. Enig idee had waar dat door komt heb ik wel. Zij zijn het product van de haastmaatschappij die we gecreëerd hebben, waarbij kwantiteit belangrijker is geworden dan kwaliteit. Liever veel voor weinig geld, dan minder voor meer geld.

Als een kind pas geboren is, krijt het zelfgemaakte fruithapjes aangeboden. Alleen het beste is goed genoeg! Ik heb het vaak gezien, de baby wordt met zorg omringd en krijgt kwaliteit aangeboden, die ook geld mag kosten. Natuurlijk! Maar wat maakt dan dat die goede voeding al zo snel minder belangrijk wordt? De haast van werken gaan en kinderen naar opvanginstituten brengen. Als u het mij vraagt, zijn de regels uit de jaren vijftig nog steeds ijzersterk: rust, reinheid en regelmaat. Dat is op vandaag niet zo eenvoudig meer, maar eten maken en opeten in rust, en met aandacht voor elkaar, dat zou toch minimaal mogelijk moeten zijn. Daar worden onze kinderen groot en sterk van. Niet alleen fysiek, ook mentaal.

Toen de pizza uit de oven kwam, kon het Vriendinnetje haar ogen niet geloven. Een deel van de pizza was haar terrein, dat had ze zelf belegd met met zorg uitgekozen ingrediënten. Met smaak at ze haar pizza op, ondertussen honderduit vertellend over haar leven. Ze had nog nooit zo’n lekkere pizza gehad. En ze zou haar moeder vragen om dit ook samen te gaan doen. Ze had nog nooit zoiets leuks gedaan. Hoewel ik het als een compliment wilde aanvaarden, merkte ik dat ik het ook schrijnend vond. We zijn in onze haast toch ver afgedreven van de basis van het opvoeden. Laten we de tijd terug in onze handen nemen, onze kinderen laten zien wat werkelijk belangrijk is: liefde voor elkaar en liefde voor onszelf. En wat zij van ons te eten krijgen, zou deze pure liefde in eetbare vorm moeten zijn.