Teleurstelling; dit is een gemoedstoestand die men voelt wanneer aan een bepaalde verwachting niet wordt voldaan. Ook wanneer er geen sprake van een verwachting is maar slechts van hoop, kan men teleurgesteld worden. Over het algemeen komt men deze emotie snel te boven in de verwachting dat het beoogde doel alsnog bereikt zal worden, of door de realisering dat het toch niet zo belangrijk was.

Tja, hoe begin je hieraan? De titel zegt het zelf. In wat ben jij zoal teleurgesteld geweest? Op een school rapport, op een vriendschap dat op klippen liep, op een mislukte relatie,… Noem maar op en het kan op een fiasco zijn uitgelopen.

Ik heb al veel teleurstellingen gehad in mijn leven. Van een concert die afgelast werd tot het niet slagen van een examen. De ene keer is het je schuld maar soms heb je het gewoon niet in de hand en kan je beter maar snel je tranen drogen en verder gaan met je leven. Allemaal makkelijk gezegd natuurlijk maar soms kan je je er ook gewoonweg niet over zetten.

Neem nu toen ik voor de eerste keer ging voor mijn praktische rijexamen.
Ik was er heilig van overtuigd dat ik het allemaal kon; bochten pakken, goed vertrekken, schakelen en letten op mijn toeren, etc. Ik had ook elke dag mijn inparkeren geoefend (De gekende S bocht naar achter). Kortom; in mijn ogen was ik oh zo rijp voor die Rijbewijs B. Wim en ik hadden onze vrijdagnamiddag opgeofferd om deze af te kunnen leggen. Ik was nerveus dat het niet meer normaal was; ik had diarree en had moeten overgeven. Naarmate die 16 u dichterbij kwam, hoe nerveuzer ik werd. Ik kan mij nog herinneren dat die vlindertjes langzaam olifanten werden die mijn maag ed kapot drukte; dag gefladder. Bij nader inzien had ik dan toch beter geen afspraak gemaakt in volle vrijdag avondspits. Mijn maag kromp langzaam maar zeker helemaal in elkaar hoe dichter die examen centrum kwam; toen ik geparkeerd stond sloeg mijn hart zeker 500 keren per minuut.
Ik maakte kennis met mijn examinator maar ik moest hem eerst nog overtuigen dat ik Nederlands sprak. Daar begon het al mis te gaan want ik raakte gefrustreerd; de eeuwige stereotype dat je als kleurling vanzelfsprekend geen Nederlands kan. De eerste neerbliksemde blik was een feit en ik was zelfs nog niet in de wagen gestapt. Ik moest een nummer kiezen en koos de lievelingsnummer van Wim, kwestie van het hopen dat zijn geluk ook mij ging slaan. Nou, het hielp ook nog eens want ik had die vraag goed. Ik mocht in de wagen stappen, Wim als begeleider mocht zijn plaats in de passagiersstoel nemen en meneer de sympathieke examinator nam plaats schuin achter mij.
Hier houdt het verhaal eigenlijk op want ik heb die examen afgelegd in een roes van nervositeit en geen zelfvertrouwen. Ik kan me herinneren dat wij terug reden naar het examencentrum, Wim die af en toe een troostende blik in mijn richting wierp en de tranen die achter mijn ogen branden. Mijn verdict had ik zelfs niet meer gehoord want mijn hoofd speelde constant het zelfde bandje af ”Falling down ain’t falling down if you don’t cry when you hit the floor”. Ik kreeg een waslijst van alles dat ik fout had gedaan en ik had die zonder na te denken verscheurd in 1000 stukjes. Tot Wim’s grote spijt natuurlijk, want wij konden dankzij die lijst werken aan alles wat ik fout had gedaan. Maar dat wou ik niet horen; ik kon alleen maar niet geloven dat ik niet geslaagd was.

De teleurstelling in mezelf was bombastisch. Ik voelde mij zo klein als een erwt en niets kon die slechte gevoel wegwerken. Gelukkig had ik Mama en Wim die mij er door probeerden te sleuren en mij op te beuren maar het bleef moeilijk. Het was tenslotte mijn schuld; ik wist dat ik er niet klaar voor was, het was vrijdagavond, dikke avondspits, ik trilde als een ritje en kon amper op mijn benen staan van de nervositeit. Dat waren allemaal tekens op de muur die ik bewust genegeerd had. Dit met de gekende gevolgen van dien.

Neem nu wereldster Beyoncé die op 15 april, in Belgrado, aan haar wereldtournee begon.
Ik ben een grote fan van King B; dit al van ”No No No”. Ik hoor nog bij de oude garde van DC-3. Zodra bekend werd gemaakt dat zij op wereldtournee ging, had ik iedereen opgetrommeld dat ze kwam en dat ik – met of zonder hen – ging gaan. Ticket verkoop begon om 10 u in de morgen en ik had mijn tickets om 10u02. Je hebt fans en dan heb je mezelf; ik moest en zou de tickets hebben en zou eigenlijk geen rust hebben gehad als ik die tickets niet in mijn handen had gehad.
Maart komt en gaat, zo ook april maar dan is er die bewuste maand mei. Naartoe geleefd heb ik gedaan naar die maand mei, want Beyoncé, ja BEYONCÉ, kwam naar België. Ik heb dit jaar meerdere concerten staan maar naar die 14de mei keek ik naar uit. Mijn grote idool ging een paar metertjes van mij staan en al mijn lievelings muziek draaien en zingen en dansen dat ze ging doen. Ik verheugde mij vooral op haar dansen … Al die moves hebben mij in een periode in mijn leven serieuze blessures opgeleverd. Als het geen stijve nek was van ”Single Ladies” te dansen, dan was het wel een gekneusde voet van een achterwaartse flip te doen op ”Baby Boy” of gewoon door 5 x door mijn benen te moeten gaan en zo een spier te verreken. Ja, daar deed ik het zeker voor. Tranen sprongen mij in de ogen met de gedacht dat zij ”I was here” ging zingen, kippenvel en een verlangende glimlach. Ja, dit ging zéker een hoogtepunt zijn van dit jaar. Bewust had ik ook niets opgezocht van haar tournee, kwestie van spoilers te vermijden. Maar ik kreeg wel constant foto’s onder mijn neus geduwd van haar optredens. Tja, dan komt die DIE-HARD fan naar buiten; bij het zien van een foto en bij het zien van de positie waarin ze staat kan ik zo vertellen welke jam ze zingt. De opwinding steeg en die dinsdag kwam maar niet … En daar was die magische dag dan. Ik werd wakker met ”If I were a boy” op de radio, ik had mijn nagels fel blauw gelakt, ik had mijn mooiste rood aan, mijn haar lag lekker, mijn grootste blinkende ring aan, mijn mooiste armband … Ja, laat die Beyoncé maar komen want ik was klaar !!! Mijn ”B” op mijn gezicht moest door mijn collega getekend worden maar ik had mijn Beyoncé masker wel al klaar. God, ik was klaar. Al mijn collega’s zelf waren ook helemaal opgepept en hadden er ook echt zin in, en blij dat ze waren voor mij. 15u45 … Nog een paar uurtjes en dan is het zover maar … Ik had helemaal niet op het nieuws van 16u gerekend. Op het nieuws van 16u maakten ze bekend dat mevrouw Beyoncé Knowles wegens ”oververmoeidheid en uitdrogingsverschijnselen” gedwongen werd haar concert van 14 mei te Antwerpen Sportpaleis te annuleren, dit op aanraden en aandringen van haar persoonlijke dokter.

Je kon een speld horen vallen in mijn anders zo rumoerige kantoor. Niemand wist wat zeggen, iedereen wou mij troosten maar hoe troost je de grootste fan van Beyoncé die tegelijkertijd oh zo teleurgesteld was in haar idool. Ik ga niet liegen, ik heb tranen gelaten. Ik kan mij niet herinneren dat zij ooit een concert had gecanceld en juist op mijn grootste avond moest zij zich ziek voelen. Ik was boos maar toch vooral teleurgesteld. Mijn teleurstelling was gigantisch; een groot gat waar een paar minuten voorheen nog die kinderlijke opwinding zat en nu gewoon leeg. En is er die angst van ”En nu? Stel ze komt niet en dan moet ik haar nogmaals voor 4 jaar missen”.
De volgende dag maakte ze bekend dat zich wel fit genoeg voelde om wel te kunnen optreden. Toen was de hek helemaal van de dam en ik was nu echt boos. Ik had mijn tickets om 10u02 en hoorde bij de eerste 18.000 en toch kreeg die andere 18.000 haar eerst te zien. Mijn boosheid en teleurstelling was groot maar vooral mijn jaloezie was venijnig. Al die bakvissen die na het eerste keer zien zichzelf tot grootste fan ging uitroepen; ik voel zo het bloed van onder mijn – perfect gemanicuurde weliswaar – nagels komen.
Het verlossende nieuws kwam om 22u52; toen werd er officieel bevestigd dat ze haar inhaalconcert hield op vrijdag 31 mei en dat iedereens tickets van 14 mei gewoon nog geldig waren. Ik sprong bijna een gat in de lucht toen ik besefte dat mijn heilige Lana Del Rey op 31 mei, diezelfde avond, eveneens in Vorst Nationaal stond. Waar ik klaar stond om die gat te springen, zakte ik door mijn knieën van de teleurstelling. Ik keek zo hard uit naar Lana; ze is geen Beyoncé maar zij heeft zeker haar speciale plaats met haar vintage muziek. Ik zag mezelf al helemaal meebrullen met ”Ride” en ”American” en dan kan je gewoon niet want het is geen optie om Beyoncé aan je neus voorbij te laten gaan. Noem het een luxeprobleem maar ik kan je vertellen dat het niet makkelijk was om Lana op te geven.

Teleurstelling is een gevoel die je een beetje verlamd kan achter laten. Soms is het volledig je eigen schuld en neem je te veel hooi op je vork maar soms ligt het gewoon niet in je handen en kan je er helemaal niets aan. Die laatste vind ik het ergste, want dan valt er gewoon niets te veranderen en dan ligt jou ”geluk” helemaal in andermans handen.
Nu bij beiden is het eventueel goed gekomen want ik heb mijn rijbewijs al een tijdje en King B komt wel terug maar ik moest mijn examen wel terug afleggen en Lana Del Rey cancelen.

” Kijk niet terug naar de teleurstelling van gisteren, maar leef met de dromen van morgen ”