Je kan mij een mama noemen, die slachtoffer is van een maatschappij, waar we tegen wil en dank moeten volgen.
Ik heb een nieuw samengesteld gezin, op zich een prachtgezin hoor, ik zie al mijn kinderen graag. We hebben vier pubers, waarvan er twee van mij zijn.
Een dochter, ze is juist achttien jaar en een zoon van vijftien jaar. Mijn man bijna hetzelfde scenario, alleen zijn ze beiden een jaartje ouder.
Samen hebben we nog een levendige kleuter van vier jaar en hij wordt op handen gedragen hoor, door al zijn grote broers en zussen.
Maar wat moet je doen, als je dochter op haar vijftien laat uitschijnen , ” wat zit ik hier eigenlijk te doen “, ze had toen al beslist , ” ik laat hier alles los ” !!
Nu drie jaar verder is er de pijn ! Pijn omdat je toch een stuk van de opvoeding uit handen hebt gegeven.
Zij vindt het normaal dat ” de jeugd van tegenwoordig ” , liever in een instelling beland om van daaruit de wereld te verkennen.
Ik kan je verzekeren, het doet pijn !!!
De dag dat ze achttien geworden is, ben ik in een emotionele hel belandt, je blijft toch een mama, in hart en nieren.
Laat het niet aan je hart komen zeggen ze dan, je hebt toch nog andere kinderen zeggen ze dan !!
Tuurlijk en we gaan gewoon door , de dagen stoppen daar niet mee.
Maar of ik gerust ben, neen , ik roep heel hard neen !!!!!! Nog het liefst tegen het water en de wind. Misschien nemen ze het dan wel mee en laten ze mijn hart gerust.
Wat is dat gezegde ookal weer, kleine kinderen….grote kinderen…. Geef mij maar een kapot knietje van het vallen, een kusje erop en klaar !!
Soms komt ze op “dagbezoek”, daar zit ze dan in de zetel met haar gsm, ogen op het scherm gericht, een kwade blik als je eens haar aandacht vraagt, want het is toch zo erg om 2 seconden te wachten om die ene sms te versturen.
Geloof me hoor, ik mis alles aan haar, een lach , een traan, een knuffel. Misschien ooit , misschien ooit , komt alles terug !!!!
Dan weet ze terug dat ik haar mama ben !!!