De Pluis is uit de jaren vijftig. Opgegroeid in de Betuwe. Een prachtig dorp met grote bomen en stille landweggetjes. Wimpie S. zong er over en de Pluis heeft het meegemaakt. Opgegroeid in de “rooie buurt”, een volkswijk pur sang. Rooie buurt door de rooie dankpannetjes. Daar had de Burgemeester geen werkgroep voor nodig. Ook niet voor namen als schele Piet, Kees de voddeboer, Binkie de vechtersbaas en Blommetje de winkelier. Welnee, je kreeg de naam die je verdiende.

Naast ons woonde op gegeven moment een Hongaarse familie. Die waren in de jaren vijftig gevlucht en in Nederland terecht gekomen. Hartelijk ontvangen. Alhoewel, ik denk dat het toen vanzelfsprekend heette, maar misschien vergis ik me.

Nu zie op de televisie een man die bijna uit zijn getailleerde bloesje knapt en maar net zijn boordje dicht krijgt. Een Timmermansje. Onze Franske. die zich zorgen maakt dat rechts de kop opsteekt.

Ik denk dat hij een drukke baan heeft, want dankzij e.o.a. Dublin akkoord vallen de as Nederlanders nu in handen van een ultra rechts Hongaars bewind, die een bloedhekel heeft aan vluchtelingen. En daarnaast beschikt deze Regering ook over haperend lange termijn geheugen als het gaat om de geschiedenis van hun eigen volk, wat ooit zelf op de vlucht was.

Straks gaat mijn Alex weer on the road. Om een verhaal te vertellen wat ik al weet. Dat de Economie groeit, maar dat we nuchter moeten blijven. Wat ik noem het Guusje Ter Horst syndroom. Die was ook vaak nuchter, behalve achter het stuur.

De economie groeit en voor het eerst is Mark trots. Zo trots dat hij zich geen zorgen maakt over het lekken, het hoort erbij. Ik denk dat Oom Plassterk zich verbijt, want die haat lekken. Die is namelijk gek op stiekem luisteren, en hij wil lekken. Niet de ander.

Het wordt tijd om na te denken of groei, geld, economie en eenzaamheid nog wel de waarden zijn waardoor de Leeuw zich nog een Leeuw voelt.

Misschien moet Diederik vanavond een borrel nemen en zich daarna als een echte PVDA ‘er gaan gedragen. Even ontnuchteren, ook als het van Mark eigenlijk niet mag!

Kiezen voor het welzijn van het individu en pal achter de vluchteling gaan staan. En zich niets aantrekken van de dikke Spekman. Die heeft net zoals de oude Felix, zijn houdbaarheidsdatum al ver overschreden. Het is tijd voor een echt tegengeluid.

En Geert? Die is allang op z’n retour. Retoriek is zijn kracht en retoriek is zijn valkuil. Zijn vriendenkring wordt kleiner en kleiner. En zijn uitspraken komen niet meer op een t shirt te staan, maar op een bierviltje in de kroeg.

Natuurlijk weet ik dat Franske, de heer Kelder en Mattijs bang zijn voor de waarheidsbevinding van Geert zijn uitspraken. Maar ze vergeten dat hun eigen bestaan een fictie is. Ze zijn niet echt een onderdeel van het volk, ze zijn wel net echt. Maar het leven gaat toch aan ze voorbij. Dus waar maken ze zich druk om, ik zou het niet weten?

———————-

Nederland is toe aan de grote schoonmaak.

Net als m’n moeder en onze Hongaarse buurvrouw deden. Poetsen, opruimen, weggooien, afscheid nemen en soms vervangen. Grenzeloos.

De Pluis