Vandaag is de thuiswerkdag. Een oude tafel vol papier, een laptop zonder de letter L omdat ik gisteren heel stoer met de stofzuigerslang over het toetsenbord heen ben gegaan en een white board vol met aantekeningen.

Ik schrijf eerst alles op en van mij af, voordat ik overga in het net. Een beetje niet van deze tijd maar bij werkt het wel. Vooral omdat er veel in mijn kop gebeurt en dat moet er ongestructureerd eerst uit. Dus vergeten komt bijna niet voor, bijna niet voor.

Er zijn er meer die niet kunnen vergeten. Lady Paay staat vandaag voor de Rechter om voor te doen, hoe je in je mond wordt geplast, de Oostenrijkse sneeuw kleurt Oranje voor een weekje of wat en een Belasting trol stuurt een brief dat het inkomen van mijn overleden vader in 2015, waarschijnlijk niet juist is weergegeven.

Wie er ook vergeten worden zijn de kinderen die door de bezuinigingen in de Zorg, nu overgeleverd zijn aan het sarcasme en het ontbrekend moreel besef van Gemeente ambtenaren.

Ik weet het. In dit deel van Nederland staan ze vanmiddag op de praalwagens en brengen al dan niet gesluierd een schuine Hitlergroet onder het genot van drankje en een drankje. Dat heet cultuur, normen en waarden. Vrij vertaald betekent dit: donderdag meldt je dan ziek om maandag stront chagrijnig aan het overleg deel te nemen. En in de tussentijd blijven de loketten op een kiertje staan, de telefoon pas na de voicemail wordt beantwoord en als je mailt,- krijg je een automatisch aangemaakt antwoord terug, als warme groet.

En in de tussentijd spreek ik o.a. met ouders/verzorgers die een AD(H)D kind aan het sporten willen krijgen en door de Gemeente aan het befaamde lijntje gehouden worden.

Wanhoop, frustratie en verdriet in plaats van een hoed met fazantenveer, een biertje, en men de bezopen vraag probeert te beantwoorden: hoe je de dame achter de bar te grazen kunt nemen?

Het gaat economisch allemaal beter hoor ik in elk debat. Nou ja debat. Ik bedoel het gezeik gaat over grenzen open en grenzen dicht. Over een mafkees die zo nodig een mening heeft over een ander en nu huilie huilie doet ergens in het land. Over een klikspaan van de Politie die even geen nieuws meer is door Code geel en smeergeld wat betaald is door een Nederlandse bouwreus aan een ik-hak-ook-je-kop-eraf land.

En in de tussentijd vergeten we Stefan. 12 Jaar jong en te zwaar door de medicijnen die hij krijgt om zijn impulsen onder controle te houden. We vergeten de wanhoop in de ogen van zijn vader die het ook niet meer weet. Zijn jankende moeder, die diep en diep triest en heel erg boos is. We vergeten de briefjes waarin 1november heel eenvoudig 1 april wordt. En we vergeten dat een oude Indo vrouw die in haar mond wordt geplaste en  simpelweg een viezerik en een vetklep is.

Maar ja, wat wie geen stem en geld heeftt, wordt makkelijk vergeten.

Het is carnaval. De Nijmeegse Burgemeester loopt als gele kip rond en mengt zich onder zijn gepeupel, zodat hij niet vergeten wordt. In mijn woonplaats staat de Wethouder te zuipen op straat en waar ik volgende week, een bon voor zou kunnen krijgen. En ik zie de Koning met zijn gezin zwaaien die eigenlijk zegt: vergeet niet dat ik op jouw kosten het op een zuipen kan zetten. Echt niet vergeten hoor!

Ik vergeet Stefan niet. Nu niet en nooit meer. Ondanks het vooruitzicht dat ik waarschijnlijk vergeetachtig zal worden. Maar dan ben ik zelf allang vergeten, dit hebben wij met elkaar zo afgesproken. Als u het tenminste niet bent vergeten?

Vergeten, ik ben je simpelweg vergeten.
Stem op deze column!