Als klein kind keek ik uit naar mijn verjaardag. De hele dag stond ik in de schijnwerpers en draaide het om mij. Er werd voor me gezongen, ik mocht traktaties uitdelen en ik kreeg cadeaus. Dat was nog het leukste gedeelte. Op de middelbare school wilde ik jarig zijn op een vrijdag. Dan kon iedereen me feliciteren en kon ik het uitgebreid vieren.

 

Mijn buik kriebelde. Ik kon soms niet slapen de dag voor mijn verjaardag. De dag voor mijn zestiende verjaardag was het zelfs zo erg, dat ik me de volgende dag had verslapen. Te laat in de les. Shit! Nu heb ik de felicitaties voor de lessen gemist. Heb ik nog wel genoeg tijd in de pauzes? Ik hoop dat ik dan nog wel iedereen tegen kom. Het klinkt nu net of ik alleen op mijn verjaardag aandacht kreeg en de rest van het jaar niet in zicht was. Dit was absoluut niet zo, maar toch vond ik het heerlijk om in het middelpunt te staan op mijn verjaardag. 

Dan moest er ook een feestje worden gegeven. Kinderfeestjes waren niet zo moeilijk. Mijn ouders verzonnen altijd wel leuke dingen en gaven de kinderen wat leuks en/of lekkers mee naar huis. Zo werd er nog de hele week over mijn verjaardag gepraat.

 

Dan komt de pubertijd. Het mag geen verjaardagsfeestje meer zijn. Het moet een knalfeest worden. Er moet alcohol zijn, de populaire mensen moeten aanwezig zijn en er moet goede muziek geregeld worden. Wat een stress gaat daaraan vooraf. Ik maakte me al druk bij de gedachten alleen. Ik wist niet hoe veel drank ik moest halen, want ohwee als het op raakt. Er moest genoeg ruimte zijn en iedereen moest het naar zijn zin hebben. Dan hebben we het nog niet gehad over de hapjes, want wat willen ze eten? Chips? Nootjes? Mijn Turkse mama kan gelukkig goed koken, dus wat dat betreft heb ik niets te klagen, maar dachten mijn ‘vrienden’ er ook zo over? Goh, dat was belangrijk zeg.

 

Alle verjaardagen in de pubertijd waren hetzelfde. Niet alleen die van mij, maar ook van die van mijn vrienden/vriendinnen. Er was genoeg alcohol, niemand gaf iets om de muziek en was alleen bezig met dronken worden en iemand versieren. Uiteindelijk was bijna iedereen dronken. De jarigen kon de zooi opruimen en als de jarige geluk had, was er overgegeven in de wc en niet op de trap of in de tuin. De volgende dag kon bijna niemand zich nog maar iets herinneren van de verjaardag en was er weer een TOP feest gegeven. Op naar het volgende jaar! Ojaa, cadeaus? Je mocht al blij zijn als er iemand met een tientje kwam aanzetten. Zonder schaamte: “hoi, gefeliciteerd. Heb je 5 euro terug?”.

 

Nu word ik over een paar dagen 24 jaar en zie ik nog maar 5 van aaaaaaaal die vrienden/vriendinnen die ik had. Een kopje thee en een taartje. Een cadeautje en wat roddels. Heerlijk! Een verjaardag zonder verjaardagstress. Wat wil een mens nog meer?