Door mijn werk “doe” ik een aantal dingen in een sportschool. Een leuke klus omdat ik in aanraking komen met mensen die een grote glimlach op hun gezicht hebben. Die lachend binnen komen in prachtige outfits, en klaar zijn om de strijd aan te gaan.

Dus verkeerd trainen geeft ruimte voor teleurstelling, gepast trainen geeft ruimte voor een hoezee gevoel en er is een doelgroep die letterlijk wat rondhangt, en zichzelf een goed gevoel geeft. Allemaal prima, ieder zijn ding.

Zo is er ook een grote doelgroep van ouders die brengen en halen. En zijn zij voor mij een bijzondere doelgroep.

Bijzonder, omdat ik ook een pappa ben van inmiddels volwassen kinderen. En ik weet wat je allemaal moet doen om een kind aan het sporten te krijgen, te houden en wat het allemaal kost. Maar ik ben wel een pappa van vroeger.

Tegenwoordig zijn de ADHD, overgewicht, druk zijn, onhandelbaarheid, teveel suiker, haast en Appen, onderdelen die horen bij sportende kinderen. Kinderen vinden ook, dat het allemaal bij hen hoort.

Kereltjes die druk zijn vertellen de trainer dat ze ADHD hebben. Oefeningen die moeite kosten. omdat ze Obesitas hebben. En kinderen die om zich heen kijken op zoek naar de gezichten van hun verzorgers die er niet zijn, omdat er gerookt en gebeld wordt.

Ik zie het koppie van het kleine ventje nog voor me. Meneer, ik kom volgende week niet, want ik krijg een maagband! Op de achtergrond een pappa die zich buigt over een verlicht beeldscherm. Fijne avond, mij achterlatend in een stevige staat van verwarring.

Nu ben ik altijd en nog steeds, een beoefenaar geweest van een Budo sport. Als kind, 3 maal in de week op de fiets naar de Dojo. Trainen en erg vaak met pijntjes, drie keer in de week weer terug op de fiets. Niks brengen, niks halen. Zelf doen, omdat ik zelf wilde sporten.

Ik beloof u, het is kwestie van tijd voordat het eerste kindje op de zelfhulp-tv zal verschijnen.

We hebben al de pannenkoeken die een nieuw kunstgebit krijgen. Hufters die hun partner in de zooi achterlaten, flappies die hun creditcard hebben geplunderd, yuppen die niet weten of 25.000 euro wel genoeg is voor een nieuw toilet en straks de kindjes, die hele dag horen dat ze veel te dik zijn.

Hoe ontroerender, schaamtelozer en spannender kun je het maken, als kindjes op televisie fluisterend praten over hun onbeantwoorde “ levensvragen” die ze nu al hebben.

En om het herkenbaar te houden: op de achtergrond, wijn zuipende en appende verzorgers die bellen met de Bank, omdat ze een derde hypotheek willen afsluiten. Idyllischer, kan haast niet.

Als ik les geef aan jong en oud dat wordt er gegroet, respect uitgestraald, geluisterd en is het verboden om te praten of naar het toilet te gaan. Leren we om over onze pijngrenzen heen te gaan, te incasseren en vergroten we de zelfverzekerdheid en het zelfvertrouwen.

Zes keer ben ik al opgegaan voor een Dan examen en cum laude, zes keer gezakt. Niet omdat ik te dik ben, ADHD heb, niet luister maar omdat ik te stram ben en mij niet goed heb voorbereid. De kracht van een mens(je) lees je niet af door zijn sterkte, maar hoever hij wil gaan.

Ouders moeten stoppen met het benadrukken wat anders zou moeten, over steeds meer, vaker schouderklopjes geven als iets lukt en laten ervaren wat een eigen keuze ook kan betekenen. Verzorgers waarschuwen, kijken toe en rapen op. Zoals het hoort. Voor een kind neem je de tijd, alle tijd.

Ik kijk naar beneden. Een kilo of 97 aan lichaam. Maagband, aan m’n hoela! Rijst met hete vis, kroepoek en een glas water. Of je daar van afvalt? Probeer het maar…..