Vijftig tinten grijs is een hit. Voor de enkele Nederlander die niet weet waar dit boek over gaat volgt hier het uittreksel. Anastasia is een jonge maagd die de überman Christian Grey tegen het lijf loopt. Ze krijgen een relatie en mr. Grey wil haar de fijne kneepjes van het betere SM-werk leren. Natuurlijk sputtert het onschuldige wichtje eerst nog een beetje tegen, maar uiteindelijk haalt hij haar over. Daarna volgt er een reeks beschrijvingen van billenkoekerij. Telkens als Anastasia haar hoogtepunt bereikt, dan spat zij volgens de schrijfster ‘in duizend stukjes uiteen’. Dat zal me een mooie bende geven in huize Grey. Om het verhaal een vrouwelijk psychologisch tintje te geven heeft Christian een post traumatische stress stoornis. Dat verklaart een hoop.

Sinds het uitkomen van deze boeken (er zijn drie delen) is de verkoop van SM speelgoed schrikbarend gestegen. Christine le Duc en consorten kunnen de handboeien en zweepjes niet aanslepen. De man van nu snapt daar natuurlijk helemaal niets meer van. De hedendaagse vrouw is nog wisselvalliger dan het Nederlandse weer: eerst moet hij lief en teder zijn en eindeloos aan voorspel doen en nu moet hij haar net als mr. Grey op knieën in de hoek van een kamer vastzetten en genadeloos afranselen. Wat wil ze nu eigenlijk?

Volgens mij is ‘de vrouw’ een beetje van het padje af geraakt. Het gaat haar niet om de zweep of de leren kruisloze broek. Ze wil een ‘echte’ man die weet wat hij wil en die zegt wat ze moet doen. Het modeverschijnsel ‘metroman’ is passé en de Brutus wordt weer hip. Een moderne vrouw wil aan al die hypes meedoen, dus ze kneedt haar man weer in de nieuwe gewenste vorm. Hij mag zijn nachtcrème, die hij van haar moet gebruiken, weer weggooien en moet nu plotseling grijze stropdassen dragen, waarmee hij haar op elk gewenst moment kan knevelen. Nuance: op elk door haar gewenst moment. Want ook bij bondage wil de vrouw de touwtjes in handen houden.

Ik heb te doen met de hedendaagse man. Hij moet gevoelig en empatisch zijn, maar als hij huilt bij een film over Bambi of Lassi, dan wordt hij met afgrijzen bekeken. Vrouw en man moeten gelijk zijn, maar mag een man dan ook chagrijnig zijn en zich volstoppen met chocola als hij last van zijn hormonen heeft? Verwissel jij dan de autoband terwijl het regent? En waarom mag hij geen Internetporno kijken als jij je overgeeft aan de pornografische passages over van mr. Grey?

Mijn tip voor de man met een Anastasia-syndroom: koop de allergrootste buttplug die je kunt vinden, gooi haar voorover over de keukentafel en fluister teder in haar oor: “Maar liefje, dit wilde je toch zo graag?” Wedden dat het zo over is?