Voetbalpubliek

 

Vol verbazing heb ik de afgelopen dagen weer geconstateerd hoe mensen veranderen als ze een voetbalwedstrijdje bezoeken.

Woensdag was er de intense haat van het Feyenoord-publiek jegens alles wat Ajax was in de Kuip. Ik hoop werkelijk dat al die mensen, die zich die avond zo aanstelden, buiten het stadion ander gedrag vertonen. Of zullen ze thuis of op het werk ook zo zijn? Ik neem toch aan van niet.

Op zaterdagavond was PSV-doelman Jeroen Zoet het doelwit van een “supporter” van De Graafschap. De man is in zijn vrije tijd waarschijnlijk dokter of helderziende, want hij wist dat de moeder van de goalie een ernstige ziekte had. Hij wist alleen niet, althans dat hoop ik tenminste, dat de microfoon van FOX voor zijn neus stond en dat alle verwensingen duidelijk op TV te horen waren. Waarom hij dat continu riep, dat weet ik niet. En al zou het waar zijn, dan wist Jeroen Zoet dat zelf waarschijnlijk ook wel al, daar heeft hij geen gestoorde Achterhoeker voor nodig. Je zult jezelf toch zo maar terug vinden in de media, ik zou me kapot schamen.

Op zondag waren er “supporters” van FC Utrecht die zich racistisch uitten, toen de Ghanees Thomas Agyepong van FC Twente langs de zijlijn werd behandeld voor een blessure. Ze zongen een liedje over bananen. Ik dacht dat we dit station hier in het tolerante Nederland nu toch wel eens gepasseerd waren. Meer iets voor het Oostblok, daar leeft dat nog wel.

Wat doet voetbal toch met mensen? Ook bij onze plaatselijke voetbalvereniging hebben we steeds vaker te maken met leiders en ouders die zich niet weten te beheersen langs de lijn. Begint echt heel naar te worden.

Mensen, kunnen we niet met elkaar afspreken om allemaal eens gewoon te doen?

 

Koen van Enkhuizen