”Ik heb niemand nodig om gelukkig te zijn”. ”Hoe bedoel je?”, vraag ik voorzichtig terwijl een vriend van mij een glas bier in een keer op drinkt. ”Zoals ik het zeg, en alleen zijn is leuk”. Ik zit een beetje na te denken. Is alleen zijn leuk? 
 
De enige persoon waar je rekening mee moet houden is jezelf en je zit nergens aan vast. Maar is het naar mate je ouder wordt, ook leuk als je thuis komt en er wacht niemand op je? Aan wie vertel je jouw verhaal? Leven in je eentje kan prima, maar is het hebben van een vriend of vriendin geen verrijking in je leven? Een vriendin van me zei pas: ”Ik heb alles al”. Heel leuk natuurlijk, maar is dat niet een perfecte manier om jezelf tegen te houden tegen het jezelf ‘tegen komen’? Juist omdat je, je er aan vast houdt dat een vriend of vriendin in je leven overbodig is?
 
Ik ben inmiddels al weer een poosje single en merk zelf dat ik best wel (heel erg) kieskeurig ben. Veel mensen roepen dat het juist goed is. Natuurlijk is dat in zekere zin goed, maar ik besef tegelijkertijd ook dat ik alles behalve perfect ben en daarom moet proberen minder kieskeurig te zijn. Ik vindt het heerlijk dat ik naast school en werk genoeg tijd heb voor vrienden en mijn eigen ding kan doen. In een relatie heb je vaak bepaalde verwachtingen van elkaar. Verwachtingen die anderen niet altijd kunnen voldoen en daaruit kan weer irritatie en teleurstelling uit komen. En niet dat alles vroeger beter was hoor, maar hoe bizar snel gaat het tegenwoordig om een relatie te krijgen? Dan heb je een relatie en kom je er na een paar maanden achter dat dit niet is wat je zoekt en de andere niet kan voldoen aan jouw verwachtingen. Waardoor je de ander weer moet teleurstellen en ga zo maar door. Ik denk dat het soms beter is als je een relatie krijgt en je daarvoor al vrienden was of bent, want daardoor ken je elkaar al redelijk goed. Toch? Het kan ook fout aflopen als de een aan de ander vertelt dat er gevoelens komen, maar dat is een kwestie van risico’s nemen. 
 
Niemand is perfect en iedereen maakt fouten, maar welke mindere dingen accepteer je van elkaar? Waar ligt je grens? Een relatie is echt niet altijd zo makkelijk en een van de grootste vragen zal altijd zijn of mensen veranderen of dat je ze echt leert kennen. Ik voel me nu gelukkig, ondanks dat ik soms het hebben van een relatie wel mis. Niet zozeer de relatie zelf, maar het delen van liefde met iemand die tegelijkertijd je maatje is. Dit is natuurlijk anders dan je gewone vrienden, je deelt toch anderen dingen. Ik geniet van het leven en alles om me heen en ik zie wel wat er voor mij in de toekomst (hopelijk) mag zijn.