In de dierenwereld zijn de apen toch wel het soort dat het meest lijkt op de mensen. Apen hebben een hiërarchische structuur in hun maatschappij, waarbij het Alfa-mannetje regeert. Hij heeft een Alfa-vrouwtje, het leukste ding van de jungle, maar daarnaast mag hij ook ‘gebruik maken van de diensten’ van de vrouwtjes die minder hoog in rang staan. Zo komt meneer steeds aan zijn trekken en kan hij zijn drang bedwingen. Die drang komt ook niet nergens vandaan. Die bestaat alleen maar omdat hij door met veel vrouwtjes sex te hebben, zoveel mogelijk baby-aapjes kan maken. Dat zorgt ervoor dat zijn soort blijft bestaan. Zo simpel is het. De Alfa-vrouwtjes staan het oogluikend toe, maar als het Alfa-mannetje teveel aandacht gaat besteden aan één ander vrouwtje in het bijzonder, ontstaat er een jaloerse reactie die zijn weerga niet kent. Het Alfavrouwtje bijt en schreeuwt naar de Alfa-man. En die heeft stante pede spijt, keert het andere vrouwtje de rug toe en keert terug op het nest. Der Klügere gibt nach, zal hij wel denken…

Hoe contrair staat dat tegenover wat de mensen bedacht hebben. (En het mooiste is nog wel dat de mensen die helemaal geen sex mógen hebben het bedacht hebben. Namelijk de religieuze, celibataire mannen) Wij hebben bedacht dat mannen en vrouwen die elkaar leuk vinden, met elkaar moeten trouwen. Of op zijn minst iets moeten afspreken dat erop duidt dat ze elkaar trouw blijven. Trouw op elk vlak. Dus krampachtig doen de mannetjes hun best als ze eenmaal getrouwd zijn, om aan deze verwachting te voldoen. Ze proberen niet naar de andere vrouwtjes te kijken,en als ze toch stiekem gluren, proberen ze er niks bij te voelen. Want dat mag niet. De vrouwtjes merken al gauw dat de mannetjes meer drang hebben dan ze zelf aankunnen. En dan worden ze jaloers. Willen hun plekje als Alfa-vrouwtje verdedigen, en bereiken daarmee vaak nou net het tegenovergestelde. Gelukkig hebben mensen om deze reden een  ‘escape’ in het leven geroepen: De Scheiding. En er wordt gescheden (is dat het voltooid deelwoord van ‘scheiden’? geen idee) dat het een lieve lust is.

Niet dat de moderne man nou zo persé meer kindjes in de wereld wil zetten. Kindjes kosten geld, en dat is nou ook weer niet de bedoeling. De mannen gaan massaal naar het ziekenhuis en laten hun geweer onklaar maken. Daarna is het jachtseizoen pas echt geopend, al lijkt dat een bizarre wending. Met losse flodders schieten levert geen slachtoffers op, ik bedoel maar.

Nou ja, in ieder geval: onze maatschappij verschilt enorm met die van de apen die zo op ons lijken. Wat dat betreft, lijken wij niet op apen. In onze samenleving hebben mannen en vrouwen elkaar steeds minder nodig. Vrouwen zijn financieel niet meer afhankelijk van mannen, vrouwen zijn mondig en assertief. Mannen zijn ook zelfstandiger – genoeg voorbeelden althans in  mijn omgeving van mannen die zonder vrouw wonen en leven, en zich prima weten te redden, de was strijkend en voor zichzelf eten kokend. We HOEVEN kortom niet meer bij elkaar te blijven. En kunnen doen en laten waar we zin in hebben.

Er zijn echter ook nog steeds mannen en vrouwen die het WEL kunnen. Met bewondering wordt erover gesproken en naar ze gekeken. Al vijftien, twintig, dertig jaar bij elkaar? Wauw. En dat in deze tijd. Hoe doen jullie dat? Vraag het hen maar. Meestal is het antwoord: simpel, niet scheiden.

En dat is wat apen ook niet doen. Apen kunnen niet scheiden, omdat ze ook niet trouwen. Ze maken ruzie, staan elkaar naar het leven, maar leggen het daarna ook weer bij. Ze doen wat water bij de wijn (ik heb dan ook nog nooit een dronken aap gezien), en geven elkaar wat ruimte. Maar er zijn grenzen, zelfs bij apen!