Ben je nu een activist, een Jihaddist, optimist, een pessimist, radicalist, een……ik weet het niet meer.

Elke dag lees ik dat één van de …isten, weer voor het bankje staan. Elke dag zie ik rechtbanken en bunkers op de televisie waarbij Officieren van en alles en nog wat eisen en, in voor mij hele moeilijke woorden uitleggen waar iemand van verdacht wordt.

Om in veel gevallen weer met een noodgang bakzeil te halen en de isten weer keurig buiten op stoep staan. Waarna er een advocaat voor de camera staat, om te vertellen dat er een schadeloosstelling aan zit te komen.

Is er wat aan de hand dan?

Ik bedoel, voordat je iemand van alles voor de voetjes gaat gooien is nadenken toch ook een vanzelfsprekendheid?

Protesteren mag, en als het lang genoeg duurt dan ben je activist. Met een spandoek je mening verkopen, hoe erg die ook mag zijn, is toch een vorm van meningsuiting?

Rottenberg zegt dat Samson een lulletje rozenwater blijkt te zijn en is dus een pessimist of realist. Steur die niets wil doen voor de blauwen, is een eikellist. En Joris Luyendijk, de Bankhater, kletst tegenwoordig fors betaald op congressen van de door hem gehate Banken en is dus de liberale perfectionist.

Zo hebben we allemaal iets van een …ist in ons lijf, en tussen de oren.

Maar even los van de dingen die gebeuren. Als ik “wellicht” de wet overtreed dan kom ik dus al heel vlug met de uitvoerde macht in aanraking.

Die kunnen mij brief sturen, waarna ik in een zaaltje mag gaan zitten om te horen waar ik van verdacht wordt. Dit kan dus een hele waslijst aan verdachtmakingen zijn.

Ik bedoel: mijn laptop wordt gehackt, telefoongesprekken kunnen afgeluisterd worden en waar de Pluis woont, wonen alleen maar mensen die op de laatste hemelse bus wachten. En na een fles wijn super radicale opvattingen hebben. Een criminele organisatie, kan!

Dus de kans op een briefje van de Koning zou zeker kunnen.

Maar als ik zie, dat van al die verdachtmakingen die door de officieren de wereld in geschreeuwd worden er vaak niets overblijft, is dit ook bedenkelijk.

Is de wet zo lek als menige Schumacher nep-tiet, willen we bestraffen maar valt er niks te bestraffen binnen de huidige wet en regelgeving. Of hebben de dames en heren in het zwart een droom, maar niet meer dan dat?

De Pluis is geen geleerde, verre van dat. Maar wel een eenvoudig mens.

Als ik in de avond mijn Hondjes uitlaat, en ik wordt nog steeds regelmatig aangesproken in het donker, door een donkere man met een donkere stem met een donker mutsje. Dan kies ik altijd eieren voor mijn geld, en ga de confrontatie aan.

Dan deel ik bijvoorbeeld op de Pluis manier mijn mening of, en helaas is dit wel eens voorgevallen, trap ik gewoon op een relaxte, ontspannen manier iemand tegen het bovenbeen.

Dus ik ben een realist, een optimist, een discrimeneerrist, een kletssist, een trappist. En de waarheid gebiedt mij dit te schrijven: af en toe in een uitlaatbosje iemand die ook hoognodig pist. (klokbier, ik weet het)

Maar ik weet het in ieder geval wel 100% zeker, nooit zomaar en helemaal niet als ik twijfel. Dat mag gewoonweg niet! Zo ben ik opgevoed.

De wet is heel duidelijk, zei iemand eens tegen mij. Goed dat ik het weet, nu dat lekkere ding uit het Amsterdam bunkertje nog. Ben ik ook nog een seksist, toe maar!

De Pluis