Auteur de Pluis

Wat bezielt de mensen toch?

Ik heb een hond, één van de drie, die klok kijken kan. Werkelijk waar. Joop heeft veel weg van een Beagle qua intelligentie en uiterlijk.  En zeker de streken ( en Beagle bezitters zullen dit vast herkennen). Zoals tijdens de wandeling, als meneer plotseling  op de rem trapt om vervolgens strak met zijn neus op de grond de geuren tot zich te nemen. Waarbij als “zijn baas” ik, tevergeefs alles uit de kast haal om Joop in het gareel te krijgen ( houden, heb ik al lang opgegeven). Of als ik even de keuken verlaat, gaat Joop met een krom pootje de ijskastdeur open maken om zich tegoed te doen aan alles wat er in ligt.

Maar ojee, ojee als het uur U nadert, voor de laatste wandeling van die dag! Dan komt meneer ruim voor die tijd pal voor me zitten en kijkt mij letterlijk, liefdevol in de ogen. Ondersteund door een aanzwellende grom uit de keel. Of gaat hij op de bank naast mij zitten, en start de hondenpoot op de mensen-onderarm, methode.

Ik heb al eerder honden gehad, als kind en volwassene. En wat altijd verschrikkelijk is, als het einde nadert voor de hond. Van slag zijn doet te weinig af aan het gevoel een kameraad vaarwel te zeggen. De keuze tussen misschien en het kan niet meer, heb ik altijd een moeilijke keuze gevonden. Nu gaat dit wellicht voor velen van u te ver om een hond met de mens te vergelijken, maar het gaat over het antwoord op de vraag: wanneer het genoeg is, en wie dit dan beslist? Laat ik het (ondragelijk) lijden van de mens vanuit mijn eenvoudige geest beredeneren.

De huidige euthanasie wetgeving geeft geen honderd procent duidelijkheid. Immers, er is een mogelijkheid om bij een tegenstander van de euthanasie, zijn of haar mening naast je neer te leggen en op zoek te gaan naar een (medisch) voorstander. Ik neem aan dat dit manco in deze specifieke wetgeving bedoeld is, om verschillende meningen te verzamelen en eventuele strafrechtelijke stappen te nemen naar wie dan ook. Indien de euthanasie geen euthanasie blijkt te zijn. Het zegt ook veel over de samenstellers van de euthanasie wetgeving, die schijnbaar worstelden met hun eigen ethische code. En de veiligheid gekozen hebben, om het eigen geweten altijd te kunnen sussen.

Maar de cijfers laten mij zien, dat een deel van de samenleving er “ geen zin meer in te heeft”, en de vooruitstrevende wetgeving daarin geen duidelijkheid geeft. Een ethisch probleem was het al, en is het nog. Wat nu? Waar wij voor moeten waken is, dat de diep ongelukkigen onder ons die zuinig zijn op hun eigen ik, niet de kans grijpen om het heft uitsluitend in eigen hand te nemen, nietwaar!

Als ik nu regel dat ik voor euthanasie kies, dan heb ik het voor mijn (gezonde) gevoel geregeld. Als ik dan onbekwaam ben, weet ik niet meer of mijn keuze die ik heb gemaakt wel voldoet aan datgene wat mij overkomt. En als ik dan verzorgd wordt en ik roep tijdens mijn ziekte dat het leven toch wel leuk is, dan heeft alles om mij heen een vraagteken.

Dus wat is nu de wijsheid? Het woord individualisering is van deze tijd, en zal nooit meer uit het leven van u en mij verdwijnen. Tot er woorden als ondraaglijkheid, afscheid en de dood om de hoek komen lijken. Dan maakt de individualisering plaats voor woorden als: de wet, normen en de mening van een ander.

Als ik nu stel dat ik er geen zin meer in zou hebben wie is de ander dan wel, om dit in twijfel te trekken? Misschien moet de eed van de geneesheren en vrouwen wel aangepast worden en is koste wat kost een mensenleven redden, niet meer van deze tijd. En is vervanging dan wel aanvulling van de medische eed aan de orde, door de woorden als acceptatie en respecteren te integreren bij het maken van de medische keuze?

 

Joop is net uit geweest, en heeft met een paar flinke happen de inhoud van zijn etensbak verorberd. Hij is moe, heeft de laatste paar maanden een grijze kop gekregen en krijgt een paar wratjes rond de ogen. Ik weet uit eerdere ervaringen met mijn honden, dat de tijd bezig is hem in te halen. Maar wat nu, als ik niet meer kan beslissen over het leven van mijn grijze vriend?

Ik geloof dat ik een lange wilsbeschikking moet gaan samenstellen, wil ik al mijn zaken goed geregeld hebben. Maar wanneer en hoe dan? Want ik wil geen misverstanden voor wie dan ook veroorzaken?

Aan de andere kant: wat ik niet meer weet, weet ik ook niet meer, sorry, Joop. Kijken wie er eerst gaat. En als ik dan toch een keer een voorkeur mag uitspreken………………….een mooie reis is het zeker, want niemand is er ooit van terug gekomen!

 

De Pluis