“We moeten als ouders wel op één lijn met elkaar zitten”, hoor ik zuchtend achter me vandaan komen wanneer ik met een kopje koffie en mijn krantje op een terrasje zit. Als ik op kijk zie ik een jong stel zitten, begin dertig schat ik, met twee meisjes van een jaar of negen.

Waar de discussie precies over gaat is me niet helemaal duidelijk maar dat de ouders het niet met elkaar eens zijn kan Stevie Wonder zelfs nog zien. De man rolt verveelt met zijn ogen terwijl de vrouw met driftige gebaren haar betoog kracht bij probeert te zetten.

Ik vind het een interessante stelling, een herkenbaar riedeltje wat in mijn eigen huiskamer ook met enige regelmaat voorbij komt.

Hoe belangrijk, maar vooral hoe realistisch ook, is het nu eigenlijk helemaal precies om het als ouders maar altijd over alles met elkaar eens te moeten zijn. Moeten wij nu wel altijd maar op één en dezelfde lijn willen zitten vraag ik me wel eens af.

Opvoeden is een uitdagende en inspirerende taak waar iedere ouder vanzelf mee te maken krijgt.

Hoe ouders hun kinderen opvoeden en graag willen voorbereiden op de maatschappij wordt denk ik grotendeels bepaald door hoe zij vroeger zelf zijn opgevoed maar bovenal door hoe zij deze opvoeding hebben ervaren. Beide ouders nemen herinneringen en ervaringen uit hun eigen jeugd mee waarbij zij zichzelf gevormd hebben en dat is nu gewoon eenmaal niet bij iedereen hetzelfde.

Natuurlijk kinderen zijn gebaat bij structuur en regelmaat, bij rust. Kinderen hebben een grote behoefte aan duidelijkheid. De veiligheid van vaste basisregels en normen en waarden zijn belangrijk zodat zij weten wat er van ze verwacht wordt. Zij moeten weten waar ze aan toe zijn. De basis moet helder en overzichtelijk zijn en daar ook consequent naar handelen is van groot belang denk ik.

Wat volgens mij minstens net zo belangrijk is, en waar het nu vaak juist mis gaat, is een goede en open communicatie tussen de beide ouders. In de meeste conversaties wordt er niet echt wezenlijk naar de ander geluisterd. Mensen luisteren nu eenmaal niet om te luisteren, maar om een antwoord terug te geven, er wordt gewacht op hun beurt om te kunnen spreken. Terwijl we aan het luisteren zijn, of dat in ieder geval proberen, voeren we van binnen al een gesprek met onszelf omdat we ergens een andere mening over hebben. We luisteren niet met de intentie om de ander echt te begrijpen, we proberen en we willen het misschien wel, maar ondertussen zijn wij al druk bezig met het bedenken van argumenten omdat wij er heimelijk van overtuigd zijn dat onze mening de juiste en dus eigenlijk gewoon de beste is.

Dat is ontzettend jammer want hierdoor staan veel ouders niet altijd open voor de ideeën en de opvattingen van de ander. Dit kan een enorme gemiste kans zijn als je je bedenkt dat het vaak helemaal niet zo hoeft te zijn dat één bepaalde aanpak ook altijd de juiste is. Integendeel, ouders kunnen elkaar heel goed aanvullen en het kind bovendien stimuleren om een eigen mening te ontwikkelen juist doordat zij op bepaalde vlakken van mening met elkaar verschillen. Kinderen zijn zelf heel best in staat om met verschillen om te kunnen gaan, misschien nog wel beter dan wij als volwassenen. Verschil van mening mag er dus best zijn vind ik, ook in de manier waarop wij opvoeden, ieder mens is nu eenmaal anders en misschien is dat maar goed ook.

Zo lang de communicatie maar open en eerlijk blijft tussen de ouders onderling maar zeker ook met en naar de kinderen toe, denk ik persoonlijk dat het echt niet zo dramatisch hoeft te zijn wanneer de vader of de moeder de teugels op sommige vlakken wat meer of minder laat vieren dan de ander. Daarbij is het volgens mij ook best heel fijn voor een kind als er zo nu en dan gewoon een beetje ruimte en speling is en de ouders niet steeds één groot gezamenlijk front van gezag vormen, het is geen wedstrijd. Kinderen voelen het vaak feilloos aan wanneer iets van jou wel mag maar van je partner niet. Waarom dat is kun je gewoon best rustig uitleggen. Kinderen begrijpen dat, echt waar. Bij voorkeur met een flinke dosis humor en een grenzeloze liefde, een groot incasseringsvermogen en een beetje relativeringsvermogen. En met oneindig veel geduld, engelengeduld welteverstaan.

Janneke knoester

 

We moeten als ouders wel op één lijn met elkaar zitten
Stem op deze column!