Wat voelen veel Nederlander, wie dit ook moge zijn, zich ongemakkelijk.

Vooral voelen zij zich ongemakkelijk in situaties als er een 1: 1  ontstaat. En sommige passen zich volledig aan zodat er geen ongemakkelijke situatie kan ontstaan voor zichzelf, en hopelijk ook voor hun gast.

Ik ben voor mijn toenmalige werkers(s) met enige regelmaat in het buitenland geweest, tijdelijke vriendschappen aan gegaan en met mijzelf afgesproken, dat de gebruiken van mijn gastheer c.q. gastvrouw het belangrijkste zijn. Met andere woorden: ik paste me aan en zette mijn eigen gebruiken op de tweede plaats.

Maar ook gedurende mijn werkzaamheden hield ik mij aan de innerlijke afspraak. Soms rookte ik niet, dronk geen alcohol en accepteerde dat ik in een kamer vol met kerels zat te kletsen terwijl de dames aan de andere kant van de kamer ook kletste. En ergens anders zat ik tijdens de lunch op barkruk, tussen voor mij onverstaanbare mannen en vrouwen om vervolgens pissed off twee uren later weer een beetje aan het werk te gaan. Heb Beursgoeroes een partij coke naar binnen zien snuiven om de druk van het scoren de baas te blijven. En heb Japanners afgezet bij een bordeel, terwijl ik uren in de auto zat en lag te wachten.

Verloochende ik mijzelf. Hoe vreemd het ook moge klinken: ik heb er veel van geleerd. En misschien nog wel mooier: door mij aan te passen won ik het vertrouwen van anderen. Ik werd één van hen!

En dan zie ik Nederland worstelen met allerlei vreemde gebruiken. En zonder te vragen passen wij ons volledig aan. Wij vragen niets, maar beslissen voor de ander.

Ik zie de Politie worstelen, en van alles doen om de ander welkom te heten. Ik zie allerlei protesten omdat er ergens een Moskee neergezet wordt. Ik zie dat partijen zich moeten verdedigen voor het ingrijpen, van on-aangepast gedrag door de aandacht die het krijgt van de wereld om hen heen.

Als ik iemand wil ontmoeten denk ik na: wie en waar ik iemand ga ontmoeten. Waarom de ontmoeting plaats gaan vinden en waarom ik dit zo graag wil.

Wat is er mis mee om het jezelf af te vragen? Volgens mij is daar niets mis mee.

Maar stel dat ik niet praat en denk vanuit mijn persoonlijkheid, vanuit mijn karakter. Maar bijvoorbeeld vanuit het abstractieniveau van een organisatie?

Zou ik me dan gemakkelijk voelen als mijn gastheer en gastvrouw hun eigen gebruiken opzij zetten, louter en alleen mij op mijn gemak te stellen?

Nee, ik wil graag bij de organisatie werken en pas mij aan. Dat heet loyaal zijn, integer optreden en respect tonen naar de ontvangende partij.

Vandaag de dag is als voorbeeld, het Moslim zijn, al een reden genoeg om met een defensieve gedachte iemand een hand toe te steken. Dat een hoofddoek schijnbaar een reden is om geen openbare functie te bekleden. En dat een culturele taakverdeling, reden is voor een non acceptatie. Wat een flauwekul.

Volgens mij poepen en plassen mannen en vrouwen in the Netherlands om onverklaarbare redenen in aparte ruimtes. Mag een betrokken en gelovige vrouw niet deelnemen aan een bijeenkomst, als de Mannelijke SGP tokkies bij elkaar komen. Is er in het dorp een tennisavond voor ouderen en een aparte avond voor vrouwen. Zwemmen as moeders apart heel alleen, een uur lang in een zwembad. En is er in Westervoort door een ex Ambtenaar een sportschool geopend alleen voor vrouwen, omdat ze dan gezellig kunnen beppen met elkaar.

Ja, dit was u allemaal even vergeten!

Dus wij moeten niet meer zeuren, op voorhand regelen, niks vragen en wel mee willen doen aan de Social Maatschappelijke tendens die op facebook ontstaan is. Vooral de beslissers binnen organisaties.

De Pluis heeft een fles met water op het toilet staan om te tjebokken, een grote stapel  motorblaadjes liggen er ook en met enige regelmaat ligt er as, in de gootsteen. Lege blikjes op het aanrecht van zondag tot en met zondag, een tafel vol met persoonlijke en zakelijke beslommeringen die ik af en toe stapel, omdat Joop op tafel zit om naar buiten te kunnen kijken en overal boeken die rondslingeren. Ik vindt Gordon en Rob de Nijs eng, het vrouwen mens op 104 een hoer en het flitsapparaat op de Oranjesingel mag opgeblazen worden, ook zonder religieuze motieven.

En ik ontmoet nog steeds allerlei pluimages, ontvang mensen thuis en hou rekening met opvattingen van de ander en respecteer zij die anders denken en soms ook doen. En soms ook niet!

Dus als ik de laatste tip mag delen: een gebedsruimte op een Politiebureau, vandaag verbouwen tot internationale rookruime. En wie weet solliciteer ik. Ben een allochtoon, beetje ontwikkeld en wil graag nog een keer op een dikke BMW motor met zwaailichten, boodschappen doen bij Jumbo.

Welkom is meer dan een woord. Niet welkom zijn, trouwens ook. Het zijn onderdelen van levensopvattingen en ervaringen. Daar moet je oud voor zijn, en niet alleen maar ontwikkeld of baas heten!

Welkom in mijn huis, gaat u zitten.
Stem op deze column!