Ik krijg net een mailtje van mijn dochter. Trots stuurt ze me YouTube filmpjes gemaakt op het Eerste Christelijk Lyceum in Haarlem. De eerste middelbare school in Nederland waar het ‘MasterPeace2014’ project is uitgerold. M’n dochter werkt mee aan de Nederlandse organisatie. Trots en ontroerd kijk ik ernaar. De visie van MasterPeace2014 is simpel: Wereldvrede begint bij jezelf.

Wat me raakt is dat de leerlingen elkaar hun levensverhaal vertellen. Als ze hier achteraf over geïnterviewd worden zeggen ze allemaal hetzelfde. “Ik heb nu meer begrip voor de andere kinderen. Ik vond sommige verhalen best wel heftig en wist niet dat ze dat allemaal hadden meegemaakt. Ik heb het gevoel dat ik de kinderen in mijn klas nu beter ken.’’

Er zingt onmiddellijk een zin door m’n hoofd. “Before you accuse, criticize, and abuse me, walk a mile in my shoes”. Een waarheid als een koe. Compassie en liefdevolle betrokkenheid zijn een direct gevolg van de ander begrijpen. Twee meisjes uit de 5e klas zeggen dat ze dit liever meteen in de eerste klas al hadden gedaan. Dan hadden ze veel eerder begrip gehad. Compassie en liefdevolle betrokkenheid leren we dat eigenlijk wel aan onze kinderen?

Helaas niet. Het voorbeeld dat we aan onze kinderen doorgeven is door en door verrot. Wat we doorgeven is oorlog, hebzucht, machtsmisbruik, honger, destructie etc. Net voordat ik het mailtje van mijn dochter las zag ik een plaatje op FaceBook. Het liet zien hoeveel land er van de Palestijnen is afgepakt door Israel sinds 1945. Onder het plaatje ontspon zich de gebruikelijke voor en tegen discussie. Wat mij raakte was dat iemand zei. “Ik bemoei me er niet mee. Iedereen die niet in dat gebied woont moet zich er niet mee bemoeien’’. Ik dacht ik woon wel in dat gebied. Ik woon namelijk op deze aarde. Het gaat mij aan. Ik ben die Israëliër en ik ben die Palestijn.

Tot vandaag wilde ik alleen die vertrapte Palestijn zijn en had ik een hekel aan die gevoelloze Israëliër. Maar daardoor neem ik ook geen verantwoordelijkheid. Ben ik ook tegen die ene en voor die andere. Ben ik onderdeel van het conflict. Hou ik het conflict in stand in mijzelf. Shit, die oorlog dat ben ik zelf. Wat nu? Hoe ga ik in godsnaam verder met dat inzicht?

Als alle kinderen van Israel en Palestina elkaars hartverscheurende verhaal zouden kennen wat zou dat dan veranderen? Ik denk alles. Daarom ben ik hartstikke trots op mijn dochter. Je inzetten voor wereldvrede, hoe inspirerend is dat? Je inzetten voor wereldvrede, niks zweverigs aan. Het is KEIHARD werken. Vraag ’t maar aan m’n dochter.

 

Briant Donker Curtius

Briant Donker Curtius is de schrijver van deze column.

Hij is coach|spreker|trainer en inspirator bij www.positivemindsetpower.com

Stem op deze column!