Ik zag vorige week een uitermate koddige maar vroegrijpe 12-jarige zangeres in The Voice Kids verkondigen dat het haar grootste droom was om ooit beroemd te worden. Nu valt het me op dat dit niet alleen de droom is van zangeresjes in spé, maar dat menig kind er dezelfde mening op na houd. Werd er vroeger aan mij gevraagd wat ik later wilde worden, dan antwoordde ik (zoals al mijn vriendinnetjes) fotomodel (geen commentaar), stewardess of dierenarts. Je weet wel, de typische meisjes antwoorden, zoals iedere jongen profvoetballer, brandweerman of astronaut wilde worden. Vraag je tegenwoordig aan een kind wat zijn of haar beroepsmatige toekomstplannen zijn, dan is het antwoord regelmatig ‘beroemd worden’. Ze ambiëren dus voor alle duidelijkheid geen specifiek vak dat ze zo onwaarschijnlijk goed gaan uitoefenen dat daarmee een zekere beroemdheid wordt bereikt, nee, het beroep maakt niet uit, als ze dus maar beroemd zijn.

 

Vreemd, zou je zeggen, maar als je er goed over nadenkt ook weer niet helemaal.

Het is namelijk tegenwoordig absoluut geen vereiste meer om goed te zijn in wat dan ook, om de status van beroemdheid te verkrijgen. Moest je vroeger nog een begenadigd journalist zijn, een briljante zangeres of een kundig schrijver, tegenwoordig is het al voldoende als je een keer met je kop of tv verschijnt, of als er maar genoeg mensen op je zelfgemaakte filmpje op Youtube klikken. Inderdaad, de zogenaamde beroemdheden vliegen je om de oren. Zo ben je beroemd als je, vergezeld door een cameraploeg, op vakantie gaat naar Kreta, als je ouders de puisant rijke eigenaars zijn van een hotelketen, als je een auto op kunt tillen, als je je met je tieten bloot laat fotograferen of als je met een voetballer trouwt. Met andere woorden, beroemd worden is niet zo moeilijk meer. Sommigen verdienen er ook nog eens een aardig salaris mee, terwijl je diezelfde types toch echt binnenstebuiten zal moeten keren om hun geringe kwaliteiten te lokaliseren. Met andere woorden, beroemd zijn zal door veel kinderen gezien worden als ‘ik doe niks, ik kan niks en ik verdien een hoop geld’. En dat verklaart natuurlijk een hoop.

 

Kijk maar eens naar die programma’s als “Sterren dansen op het ijs”, de titel doet dus vermoeden dat wij naar bekende Nederlandse artiesten gaan kijken, maar eerlijk is eerlijk, toen ik er een paar weken geleden voorbij zapte zag ik persoonlijk het verschil niet tussen de zogenaamde “ster” en de ingehuurde Holiday on Ice schaatsers. Voorbijgezoefd kwamen onder andere Gaby Blaaser, Laura Ponticorvo en Monsif. Nu ben ik geen 18 meer, daar kan het natuurlijk ook aan liggen, maar ik heb serieus nog nooit van deze mensen gehoord. In de jury; Jody Bernal. Ook al zoiets. Jody Bernal heeft dus in een ver verleden een keer een hitje gescoord, en is sinds die tijd vooral beroemd door deelname aan zogenaamde “sterrenprogramma’s”. Zie je de paradox? Iemand die dus niet echt beroemd is, wordt beroemd door deel te nemen aan programma’s waarin sterren gevolgd worden. Enfin.

 

Even voor alle duidelijkheid, ik ben dus niet jaloers. Niet op Jody, niet op wat voor andere beroemdheid, terecht beroemd of niet. In de verste verte niet. En dit is dan ook precies waarom ik dat hele beroemd zijn niet kan volgen. Het lijkt me dus echt verschrikkelijk. Oké, je zult er een prima salaris mee kunnen verdienen, maar weegt dat ook op tegen de nadelen?

Het is toch echt een verschrikking als iedereen je herkent? Wie wil dat nou? Als je met je onopgemaakte hoofd nog even snel een halfje bruin in de supermarkt gaat halen en er wordt een foto van je gemaakt, die een paar dagen later met het onderschrift “ze heeft nu echt plastische chirurgie nodig” in de Party verschijnt. Wat een ellende. Dat je altijd op je hoede moet zijn voor mensen met een mobiele telefoon, die wel eens een genante pose vast kunnen leggen, of dat je op de verjaardag van een vriendin maar aan de cola gaat omdat je wat loslippig wordt van die lekkere witte supermarktwijn. Wie weet wie dat weer doorspeelt? Nee laar maar.

 

Anders wordt het natuurlijk wel als het beroep wat je gekozen hebt, als consequentie heeft dat je bekend word. Bijvoorbeeld als je een enorm goede zangeres bent, een geweldige sporter of een literaire grootheid. Dan hoort het erbij. Beroepsrisico zeg maar. De meeste van deze mensen zien beroemdheid dan ook niet als een zegen maar meer als een noodzakelijk kwaad, wat ze af en toe moeten gebruiken om hun geliefde beroep uit te blijven oefenen. Tuurlijk, er zullen er best tussen zitten die het fantastisch vinden om continu in grote belangstelling te staan, maar de meerderheid wordt echt niet enthousiast van de almaar groeiende stroom twitteraars die alles wat je doet, zegt of aantrekt becommentariëren, en niet altijd op een vriendelijke manier. Sommige twitteraars en bloggers zijn zelfs zo grof dat ze daarmee zelf weer beroemd worden, zo zie je maar. Nee, laat mij maar lekker die onopvallende verschijning zijn, iedere week onder een pseudoniem een stukje schrijven wat door een paar honderd mensen gelezen wordt, lekker zonder make-up door de Appie struinen, en met veel te veel wijn op ontzettend indiscrete en politiek oncorrecte opmerkingen maken op het feestje van de buren. Who cares? No one.