We zien ze dagelijks op straat lopen. Trouwe viervoeters met hun baasjes. Ze zijn allemaal anders, de één nog meer ‘misvormd’ dan de ander. Wat voor sommigen echter  als misvormd door gaat is voor anderen mooi want volgens de ras standaarden horen die korte ingedrukte snuit, kromme poten en onderbeet zo. En dan hebben we het alleen nog over uiterlijke kenmerken. Maar dat het volgens bepaalde standaarden zo hoort wil nog niet zeggen dat het ethisch verantwoord is om op deze manier honden te fokken.

100 jaar geleden zagen onze honden er heel anders uit. Toen waren uiterlijke kenmerken veel minder van belang. Door de jaren heen hebben we een het uiterlijk van bepaalde rassen steeds meer willen beïnvloeden. Helaas met desastreuze neveneffecten tot gevolg. Erfelijke afwijkingen bij rashonden is tegenwoordig meer een feit dan een uitzondering.
Denk hierbij aan de alom bekende gewrichtsproblemen zoals HD bij de grotere rassen, een over- of onderbeet  met ademhalingsproblemen als gevolg en om over de afwijkende achterhand bij bepaalde herders maar niet te spreken.

Dit soort zaken zijn uiteraard niet nieuw in de hondenwereld en daarom wil met een rashondenwijzen ontwikkelen. Een groep experts verzameld informatie over een bepaald ras en trekt hier conclusies uit. Zo zijn er bij de Duitse herder 196 minpunten gevonden. Schokkende cijfers natuurlijk!
En nu? Gaan we nu op een andere manier fokken om bepaalde kenmerken er weer uit te krijgen? Honden van buitenaf toe laten om bepaalde eigenschappen te compenseren wordt  door de meeste rasverenigingen prominent geweigerd. Hoe gaan we dan de problemen aanpakken?
Nog hogere eisen stellen aan een dek reu en teef? Natuurlijk helpt het om met gezonde dieren te fokken maar bepaalde dominante eigenschappen die gewenst zijn voor een bepaald ras zijn nu juist de eigenschappen die voor problemen zorgen.

Moeten we niet gewoon het beeld wat we van een bepaald ras hebben aanpassen? Beter een iets minder ingedrukte neus dan ademhalingsproblemen. Beter iets minder groot dan gewrichtsklachten met alle pijn en ellende van dien. Beter een gezonde hond dat één die het goed doet op shows maar moet leven met pijn. Erfelijke afwijkingen bij rashonden zorgen er dagelijks voor dat honden op jong leeftijd moeten worden geëuthanaseerd of leven met pijn, beperkingen en ziekte.

We hebben allemaal medelijden met de broodmagere zieke hondjes die we in de reclames van vele goede doelen op tv zien maar voor de dagelijkse dierenmishandeling die op het dichtstbijzijnde uitlaatveldje plaatvind zijn we blind.