Ik las vandaag in een oude Happinez een zin, die me deed beseffen waar het eigenlijk (voor mij) over gaat. De geïnterviewde vrouw had het over yoga en de betekenis ervan voor haar. Op een gegeven moment zei ze: ‘(…) en besef: ik ben alleen maar aan het ‘willen’. Als ik daar nu eens mee stop en me richt op het ‘geven’?’ BOEM, hoor je het kwartje naar beneden denderen? Alsof ik een duistere kant van mezelf heb gezien (en kan omdraaien tot iets moois!). Ik wil altijd heel veel en dan komt er juist nooit iets uit handen. Daarbij klinkt het opeens enorm egoïstisch om zoveel te willen, naast het woordje ‘geven’.

Als ik terugkijk naar de start van mijn bedrijf, merk ik dat mijn instelling anders was. Een jonge, energieke vlinder, trots op het feit dat ik zo jong als zzp’er door het leven zou gaan (lichtelijk geforceerd doordat opdrachtgevers in mijn branche alleen maar met freelancers gingen werken, maar toch wilde ik het zelf ook erg graag). Ik zou succes hebben als zang- en muziekdocente en misschien ook als uitvoerend artiest. Ik wilde toen ook heel veel (uiteraard), MAAR had daarnaast ook nog de idealistische droom om mijn kennis, plezier en vreugde over muziek met zoveel mogelijk mensen te delen. Jeugdtheater JIP bijvoorbeeld is ontstaan doordat 2 creatievellingen gewoon zin hadden om iets te maken wat we konden geven aan kinderen. Waarvan wij wisten: als we dit met de die kleintjes kunnen delen, oh, dan toveren we zo 50 mooie lachjes op 50 lieve gezichtjes en zoals bekend uit Disney/Pixar’s Monster Inc.: een kinderlach levert zoveel meer energie dan een angstige schreeuw. Het was ons enige doel en we hadden succes.

Nu, ruim 3 jaar verder, merk ik dat ik vastgelopen ben. Toegegeven, dit afgelopen jaar is niet het makkelijkste privé-jaar en met een beetje pech houdt het nog minimaal een jaar aan, maar desondanks ben ik ergens door deze jaren heen mijzelf een beetje kwijtgeraakt. En ik snap nu, door wat die ene mevrouw zei, waarom.

Ik wil teveel.

Ik wil geld om uit te geven.
Ik wil genieten van succes.
Ik wil naamsbekendheid.
Ik wil dat mensen mij als een beroemdheid ontvangen en fluisteren: is dan niet…?
Ik wil een prachtige garderobe met heel veel kleding én een personal shopper, zodat ik zelf niet hoef na te denken over wat ik aan moet trekken of wat bij mijn figuur past.
Ik wil gemak en optimaal leven, zonder daar hard voor te hoeven werken.
KORTOM:
Ik wil teveel van… niets.

Waar zijn mijn dromen gebleven die niets met geld te maken hebben? Waar heb ik mijn idealen verstopt die mijn drijfveer in het leven waren? Waar ben IK naartoe gefietst deze afgelopen 3 jaar?

Door 1 zin realiseer ik me dat alles, maar dan ook echt álles, bij mij ging draaien om geld. En dan niet als ‘ruilmiddel’(want geld heb je nu eenmaal nodig om te leven), maar geld als reflectie van succes. En vooral dat anderen zien dat je dus kennelijk heel wat bent, omdat je *) in een leuke auto rijdt, *) een groot huis hebt, *) mooie kleding draagt, *) enz. MAAR DAAR GAAT HET DUS NIET OM, DUH!!

Succes komt van binnen en dat straal je uit naar buiten, niet andersom. Want dan kom je in de draaimolen van teveel willen: je hebt immers een uiterlijke vorm van succes hoog te houden. En doordat je alles maar wilt hebben, (soms letterlijk) grijpt naar alles om je heen, terwijl je op volle toeren in de draaimolen zit, val je. Want je hebt geen basis om je aan vast te houden tijdens de rit.

Dus… vanaf nu richt ik me elke dag weer een beetje meer op ‘geven’: ik geef mezelf de kans om op zoek te gaan naar mijn essentie. Ik geef mezelf een dikke vette schouderklop voor het weer durven schrijven van gedachtes (en dit openlijk te delen). En ik geef mezelf vooral de tijd om te kijken naar wat ik nog meer WIL GEVEN.