Het is donderdagmiddag als ik de deur van het ziekenhuis achter me dicht laat vallen.
Het is alweer later dan ik wilde en ga snel naar mijn auto als ik hem zie lopen.
Het is een man van begin 70 jaar. Hij maakt een wat vermoeide en verwarde indruk.
Eenmaal in mijn auto laat hij me niet los en besluit toch even naar hem toe te rijden.
Doe mijn raampje open en vraag of hij misschien iets zoekt.
Ja mevrouw is zijn antwoord, ik zoek onze auto, het is er net zo een als die van u maar dan in het donkergrijs.
Ik heb hem vanmiddag geparkeerd maar kan hem nergens terugvinden.
Ik, regelmatig in zón situatie stel hem voor even te bliepen met zijn sleutel.
Dat heb ik al een paar keer gedaan maar er is geen auto die reageert zegt de man.
Ik wens hem veel succes met zoeken en besluit verder te gaan.
Toch voelt het niet goed, emotionele ziel als ik ben!
Ik besluit op zoek te gaan naar de grijze Golf maar merk al snel dat dit op zón grote parkeerplaats zoeken is naar een speld in een hooiberg.
Ondertussen zie ik de man weer lopen, ondertussen vergezeld door zijn vrouw en een gehandicapte dochter.
Dan komen mijn Florence Nightingale gevoelens in alle hevigheid naar boven en besluit ze te gaan helpen. Ga de auto uit en vraag waar het kenteken mee begint en verzoek de man bij mij in de auto plaats te nemen zodat we kunnen gaan zoeken.
De man stelt voor dat zijn vrouw meegaat en blijft maar herhalen hoe erg hij dit vind en dat dit hem nog nooit is overkomen. Na alle rijen gehad te hebben komen we uiteindelijk bij de laatste rij en daar staat hij helemaal aan de andere kant van het ziekenhuis.
De vrouw verontschuldigt zich en vraagt met een sneu stemmetje of ik haar man en dochter aub nog even op wil halen want dat dit toch echt te ver lopen is voor beide.
Nogmaals de parkeerplaats over om de twee op te halen. De man is dolblij maar tevens wat verdrietig dat dit hem overkomt. Hoe kan het toch dat ik dat niet meer weet? Ik wordt echt oud, besluit hij.
Wetende dat dit ons waarschijnlijk allemaal eens staat te wachten wordt ik toch wel een beetje weemoedig. Onderweg naar huis komt het eerste zonnestraaltje door.
Ik doorzoek het hele dashboard naar mijn zonnebril en kom er uiteindelijk achter dat hij op mijn hoofd staat. Pff nog geen 70 en toch al…….