Ah het festivalseizoen. Ik ben er dol op. Ieder jaar weer ben ik helemaal bereid om er minstens een paar schoenen aan op te offeren. Want het is vaak moddertrappen geblazen natuurlijk. Maar dat zal de pret toch echt niet drukken. Sterker nog; de eerste keer dat ik het woord tokkotokko hoorde heb ik een uurtje in een deuk gelegen. Het betekend modder in het surinaams en raakte mijn funnybone nogal.

Er zijn veel buitenfeesten en sommige zijn heel groot en al jarenlang worden ze gehouden. Maar op een of andere manier kun je die toch nog als verassing presenteren aan mensen. Daar ben ik dan weer helemaal verbaast over en zo blijven we onze ogen uitkijken in deze multicultisamenleving waarbij zoveel mensen echt niet proeven van het aanbod dat het biedt.

Op de laatste zondag van het kwakoe zomerfestival werd aan mij gevraagd wat nou eigelijk de bedoeling is van Carnaval. Op zich natuurlijk geen rare vraag eigelijk, want carnaval is theater. Dat wordt niet door iedereen begrepen. En kennelijk heeft de mens daar behoefte aan. Begrijpen wat het is waar we naar kijken.

In het geval van carnaval begrijp ik het al mijn hele leven aangezien mijn ouders ook al actief waren in de carnaval. Mijn moeder maakte kostuums voor mijn oversized papa omdat die in een vereniging zat en altijd meeliep in de parades. Dus zij zijn ook het levende bewijs van dat het mogelijk is voor “hollanders” om “kerneval” te “vatten”.

Maar goed, ik heb de vrager dus geantwoord dat de bedoeling van carnaval is om een soort van show op te voeren. Het is een wedstrijd waarbij je beoordeeld wordt. De kostuums, het thema, e spirit onderling in de groep, de interactie met het publiek en de choreografie. Er zijn ook voor je praalwagen en muziekwagen en de band prijzen te winnen. Daar weet de gemiddelde kijker niets vanaf.

Voor degenen die meelopen is het heel verslavend. Ik weet dat uit ervaring. Het begint al vanaf het aankleden en formeren bij de boompjes. Daar start de parade in rotterdam en daar kom je ook weer teruggestrompelt na 5 km dansen. Op het moment dat je je in je kostuum hebt gehesen worden er foto’s van je gemaakt. Mensen applaudiseren voor je en willen dat je met hun kindertjes poseert. Geweldig om op die manier toegejuicht te worden.

Dat dat niet zomaar het geval is weet ik ook uit eigen ervaring. Ik weet dat het eerste jaar dat ik actief meedeed als kostumiere iedereen helemaal blij en leuk reageerde. De groep heeft zelfs 10 seconden zendtijd gekregen verdeeld over segmenten van de uitzending. dat wil wat zeggen als je bedenkt dat er 50 groepen meedoen van elk 45 personen. Het tweede jaar liep ik mee met een groep die veel ervaring heeft aangezien ze vanaf het allereerste begin meededen. Het was een bloedhete dag en ik had meer aan dan ik gewend ben dus: rode kop!! de hele weg is mij de tekst van een curacaose hit toegezongen: “cora cora”, ik hoef er niet bij te zeggen dat dat ‘rood’ betekend toch?

Vorig jaar heb ik als bodypainter met een andere ervaren groep en kostuumgoeroe meegelopen als vrijwilliger. Op een gegeven moment was een van de wielen van de roadpiece afgebroken. Erop zat de mascotte van de groep dus die roadpiece moest hoe dan ook meegeduwd worden. Stel je een massief houten tuinhuisje voor met een hoek die niet meerijden wil. Als enige oplossing heb ik mijn 100 kilo’s aangeboden als contragewicht en dat hielp enorm en daardoor konden ze rijden.

MAAR toen ontdekte ik hoe streng en medogenloos het publiek is langs de route. Ik heb boegeroep gehoord. En “laat die dikke erafgaan, die jongens hebben t al zo zwaar” “ga eraf” en dat tweeenhalve kilometer lang, met een snelheid van 1 km per uur. Het was no picnic.

Dit jaar ging ik vastbesloten mijn eigen groep inschrijven en dapper aan de ledenwerf. maar gek genoeg weten mensen in januari nog niet dat ze eind juli graag met ons mee zouden willen doen. Dus ik moest besluiten om niet te gaan, of als individueel. Ik wilde laten zien dat ik serieus ben dus ik heb voor toch meedoen gekozen.

Wij zijn toegejuicht, er is om ons gelachen maar we zijn nergens uitgelachen. Onze roadpiece was namelijk heel klein. Maar heel populair bij kleintjes om mee op de foto te gaan. We hebben gehoord dat wij “de juiste spirit hadden! Ga zo door! Zo moet het nou!” Dat we mega sexy eruitzagen en ga zo maar door. 5 kilometers lang…in de allereerste regen die er sinds 27 jaar viel tijdens de parade. Het was geweldig! Het is een theatershow die eerlijk beoordeeld wordt ter plekke. Volgend jaar zijn we er weer hoor! zeker weten.

Louke

Ik schreef al voordat ik ooit van een alfabet gehoord had. Toen mij eenmaal die superhandige 26 lettertjes waren onthuld was ik er klaar voor: schrijven en gelezen kunnen worden. Ik heb er velen mee vermaakt, niet in de laatste plaats mezelf. Want van schrijven wordt je blij.

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook